6 



W rozpatrywaniu rozmieszczenia flory stepowej w okolicy Buska brał Dziu- 

 bałtowski pod uwagę gipsy i wapienie, pominął zaś formacye stepowe, wystę- 

 pujące na glinach nawianych w okolicy Pińczowa i Stopnicy. Porównanie flory, sąsia- 

 dujących ze sobą wzgórzy wapiennych i lessowych (np. pod Żernikami) przyniosłoby, 

 jak sądzę, wiele ciekawych danych i dostarczyłoby ciekawego materyału dla oceny 

 rzekomej odrębności flory stepowej na gipsach i wapieniach. 



Moje urywkowe obserwacye w tym względzie pozwalają przypuszczać, że na 

 glinach nawianych występuje w okolicy Buska roślinność stepowa nie różniąca się 

 istotnie od flory gipsów lub wapieni, lecz nieco tylko zubożała brakiem form relikto- 

 wych południowo-zachodniego pochodzenia, o czem mówić będziemy jeszcze niżej. 

 Nader pożądane byłyby tutaj szczegółowe zdjęcia porównawcze, zwłaszcza, że 

 rzuciłyby one światło na niedość jeszcze poznaną florę- lessów Wyżyny Małopol- 

 skiej wogóle. 



Na podstawie powyższych wywodów można, zdaniem mojem, wypowiedzieć na- 

 stępujące twierdzenie: flora stepowa, ostoj owo zachowana na skałach gipsowych i wa- 

 piennych w okolicach Buska, przedstawia, na ogół biorąc, obraz flory jednolitej 

 bez względu na różnice edaficzne podłoża, przyczem dla gipsów znamienną jest 

 ich ujemna cecha florystyczna w postaci zupełnego braku krzewów i drzew. 



Drobne różnice we florze kwiatowej gipsów i wapieni, jakie dzisiaj wskazać 

 można w okolicy Buska, uważam w części za wynik niedostatecznego zbadania 

 terenu, w części zaś za zjawisko wtórne, którego przyczyną stało się wyniszczenie 

 wielu stanowisk naturalnych, jakie dawniej łączyły dzisiejsze szczątki roślinności ste- 

 powej w jednolity kompleks obszaru stepowego, położonego nad dolną Nidą. 



V. 



W trzeciej części swej pracy zajmuje się Dziubałtowski obszernie sprawą 

 ważną i trudną: pochodzeniem flory i fazami rozwoju roślinności z nad dolnej Nidy 

 po trzeciorzędzie. Ponieważ z zagadnieniem tern wiąże się cały splot problemów 

 geobotanicznych pierwszorzędnego znaczenia, dla naszej geografii roślin, przeto osta- 

 teczne tezy postawione przez Dz*iubałtowskiego, lub też logicznie z jego rozu- 

 mowania wypływające, muszą być poddane dyskusyi i krytyce. Tezy te wyrazić 

 można w następujących twierdzeniach: 



1° Najsilniejsze zlodowacenie epoki lodowej (2-gie skandynawskie), zniszczyło 

 na terenie dolnej Nidy oraz „przypuszczalnie na całej Wyżynie Mało- 

 polskiej" doszczętnie florę trzeciorzędową. 



2° Okres pomiędzy 2-giem a 3-ciem zlodowaceniem był czasem osiedlenia się 

 na terenie południowej części Wyżyny Małopolskiej flory mieszanej mię- 

 dzylodowcowej (stepowej i leśnej), której resztki obserwujemy dzisiaj 

 nad dolną Nidą w t. zw. „formach reliktowych". 



3° Granica 3-go zlodowacenia (linia: Warta— Pilica— Wieprz), jest ważną grani- 

 cą botaniczną, gdyż rozgranicza dwa typy flor: południową, starszą, mię- 

 dzylodowcową, od północnej, młodszej, polodowcowej. 



