10 



Z tej fali roślin kserofitowych skalnych i stepowych, która prawdopodobnie jako pierw- 

 sza wtargnęła Bramą Morawską do Polski, dotarły do Buska tylko niektóre typy, pod- 

 czas gdy inne pozostały po drodze w okolicach Krakowa, na Śląsku, lub w paśmie 

 krakowsko-wieluńskiem. 



Ta hipoteza pochodzenia reliktowej flory stepowej okolic Buska wydaje się bar- 

 dzo prawdopodobną, chociaż, aby ją uważać za dowiedzioną, trzeba dalszych, szcze- 

 gółowych badań w terenie i analiz zielnikowego materyału. Oczywiście, praca taka 

 wykracza daleko poza ramy niniejszego szkicu, 



Sądzę, że obok podwalin głównych, jakie zyskała roślinność stepowa gipsów 

 i wapieni okolic Buska przez pierwotną falę emigrantów z południowego-zachodu, 

 zyskać musiały z biegiem czasu te zbiorowiska roślin niejeden jeszcze nowy składnik, 

 zanim osiągnęły swój dzisiejszy skład florystyczny. Ci nowi obywatele ciśnęli się 

 prawdopodobnie w czasach nieco późniejszych (w czasie osadzania się lessu i w t. zw. 

 fazie dębowej) ze wschodu, mięszali się pod Buskiem z pierwotnymi osadnikami, 

 często ich zapewne wypierając i parli dalej na zachód i północ, korzystając z wy- 

 tworzonych poziomów gliny nawianej, brzegów pra- dolin dyluwialnych i innych szla- 

 ków wędrownych, których bliżej jeszcze nie badano. 



Flora stepowa okolic Buska jest więc w dzisiejszym swym składzie florą mie- 

 szaną roślin reliktowych (międzylodowcowych) pochodzenia południowo-zachodniego 

 z typami młodszymi pochodzenia wschodniego; jej składnik wtórny stanowią nielicz- 

 ne typy leśne (np. Sempervivum soboliferum, Campanula rotundifolia oraz krzewy) 

 i górskie (np. Carlina acauliś). 



Lublin, w sierpniu 1917 r. 



'^tr<4&-^ 



