14 



1 



wielorybie i zabijając ptaki, stanął do konkurencyi z d-rem Steinegerem, przy- 

 słanym z Ameryki z Muzeum Zoologicznego w Washingtonie dla badań naukowych 

 na wyspach, wycierpieć musiał tysiączne szykany ze strony tego uczonego, którym 

 to szykanom wtórowały szykany ze strony policyi miejscowej. 



Wróciwszy w roku 1883 na wiosnę do Piotropawłowska, Kalinowski ze łza- 

 mi w oczach opowiadał nam o mękach moralnych, jakie wycierpieć tam musiał. 

 Przy takich warunkach egzystencyi, nie mając nikogo, ktoby się ujął za nim, Kali- 

 nowski nie mógł wykonać zadań, jakie mu poruczono. „Dobrze i to, żem został 

 przy życiu — powiadał — byłem ciągle w obawie, że mnie otrują, poznałem bowiem, 

 nauczywszy się rozmawiać i rozumieć po aleucku, cały ogrom nadużyć, jakie się tam 

 praktykują". 



Przez Kalinowskiego napisałem był list do Steinegera, prosząc, ażeby 

 wziął go pod swoją opiekę i w razie potrzeby, ażeby mu był pomocny, byliśmy bo- 

 wiem z tym uczonym w najprzyjaźniejszych stosunkach; niestety, zawiódł on oczeki- 

 wanie nasze. Tak się tedy zmarnował pobyt Kalinowskiego na wyspie Behrin- 

 ga. Przekonałem się tylko, że konie na „podnóżnym karmie" żyć mogą przez całą 

 zimę bez siana, więc byłaby nadzieja, że tak jak reny płodzić się tam mogą bez 

 wszelkiej troski ze strony ludzkiej. Czy się jednak one zaaklimatyzowały na wyspie 

 Behringa, dowiedzieć się nie mogłem. Na podziękowanie moje za podarowany mi 

 szkielet krowy morskiej i na zapytania moje o losach koni, kóz i królików nie do- 

 stałem odpowiedzi z wyspy Behringa. List adresowałem na imię Aleuta Sinicyna, 

 mego dawnego pacyenta, którego operowałem. 



Gdybym był wówczas posiadał większe środki, albo gdyby władze we Włady- 

 wostoku dały się przekonać o wielkim pożytku zarybienia jezior kamczackich, 

 dziś byłyby jeziora w dolinie Paratuńskiej już dostarczały cały rok okrągły świeży 

 pokarm dla ludności okolicznej. 



Z tego szczegółowego przedstawienia można sobie urobić pojęcie o trudno- 

 ściach rozmaitych, a zarazem o zbiegu szczęśliwych okoliczności, które pozwoliły 

 uskutecznić projekt przesiedlenia reniferów na wyspę Behringa. 



1 /XII. 1916. Lwów. 



