2 



Najpospolitszą przyczyną gnicia jabłek i gruszek, przynajmniej przy ich przecho- 

 wywaniu w ciągu jesieni i zimy jest sina pleśń: Penicilium crustaceum L. (=P. glau- 

 cutn L i n k). Inne pleśnie, jak np. Rkisopus nigricans E h r., Mucor racemosus F r i e s. 

 trafiają się rzadziej. Grzybek Botrytis cinerea Pers., podawany przez niektórych 

 autorów jako powodujący psucie się jabłek i gruszek— nie był ani razu obserwowany. 



Przeprowadzone z pleśnią P. crustaceum szczepienia sztuczne wykazały, że za- 

 rodniki tego grzybka skórki nieuszkodzonej na jabłkach i gruszkach przebić nic są 

 w stanie, nawet wtedy, gdy zostaną umieszczone na wyżej wspomnianych owocach ra- 

 zem z kroplą pożywki płynnej lub żelatynowej. Przeniesione zaś na jabłka i gruszki, 

 u których skórka uległa uszkodzeniu, powodują one gnicie tych ostatnich, choć nie zawsze. 



Doświadczenia trudniej udają się, gdy zarodniki pomieścimy na ranach gładkich, 

 otrzymanych np. przez skrajanie skórki na jabłku. Łatwiej już następuje infekcya na 

 ranach, otrzymanych przez zeskrobanie skórki, jeszcze łatwiej, gdy pomieścimy za- 

 rodniki w głębokiem nacięciu, zrobionem ostrym skalpelem. Zakażenie nie udawało 

 się wcale, jeżeli zarodniki przenoszono na tkankę wprawdzie zdrową, lecz nadgnie- 

 cioną, jeżeli tylko przytem skórka nie została mechanicznie uszkodzoną. 



Podobne doświadczenia wykonano z grzybkiem Monilia fructigena Pers. na jabł- 

 kach i gruszkach. Zarodniki tego grzybka, przenoszone na zupełnie zdrowe owoce 

 nie wywoływały zakażenia, przeniesione zaś na owoce uszkodzone, powodowały ich 

 czernienie i twardnienie (mumifikacya). 



Dla zbadania kwestyi, czy Penicillium może występować i na innych roślinach, 

 posiadających również mięsiste organa, pomieszczono zarodniki tego grzybka na ka- 

 wałkach łodyg kaktusa (Phyllocactus) i Stapelia. Przez skórkę nieuszkodzoną zarod- 

 niki często kiełkowały, zarażenia jednak nie wywoływały nigdy; jeżeli zaś pomieszczano 

 zarodniki na sztucznie zadanej ranie, doświadczenie udawało się, ale tylko z Phyllo- 

 cactusem i tylko zimą. Z zarodników wyrastała wówczas grzybnia, która rozrastała 

 się w miękiszu, powodując jego stopniowe obumieranie, przy objawach mokrej zgni- 

 lizny. Z kawałkami łodygi Stapelii podobne doświadczenie nie udawało się nigdy. 



Również zawsze udawało się zarażenie, jeżeli do doświadczeń brano kawałki 

 roślin, poprzednio zabite za pomocą pary chloroformowej. 



(J. Trzebiński). 



2) Doświadczenia z wpływem kędzierzawki ziemniaków na urodzaj kłębów. 



Kłęby z krzaków chorych (2-gie pokolenie, odmiana Silesia) zostały na wiosnę 

 posadzone do doniczek, po jednym kłębie w każdej doniczce. Dla kontroli posadzo- 

 ne były równocześnie tejże wielkości kłęby z krzaków zdrowych. Kłęby pierwszej 

 kategoryi dały bez wyjątku krzaki chore (kędzierzawka, a później zwijanie się liści), 

 kłęby drugiej kategoryi dały krzaki zdrowe o liściach normalnych. Różnica jednak 

 w wyglądzie między krzakami chorymi a zdrowymi w lipcu stopniowo zaczęła się za- 

 cierać i niektóre krzaki poprzednio chore przyjęły nawet wygląd normalny. W cho- 

 rych liściach, a także w łodygach żadnych grzybków ani bakteryi nie dostrzeżono. 

 Różnica w urodzaju kłębów z krzaków obu kategoryi wystąpiła bardzo wyraźnie, jak 

 wskazuje następujące zestawienie: 



