4 



Cu do czasu usychania liści, to między chorymi a zdrowymi krzakami wybitnej róż- 

 nicy nie obserwowano. U niektórych jednak chorych krzaków liście usychały wcześniej. 



Badanie oczek u kłębów zebranych zarówno z chorych, jak i zdrowych krzaków 

 nie wykazało obecności żadnej grzybni. Nie wykryto również grzybni w miejscu, 

 gdzie kłąb łączy się z łodygą podziemną, za wyjątkiem grzybków roztoczowych, osie- 

 dlających sfę zwykle na obumierających łodygach podziemnych. 



(J. Trzebiński). 



3) Doświadczenia ze zraszaniem mszycy na różach (Siphonophora Rosae) prze- 

 prowadzone zostały latem w ogrodzie Towarzystwa Pszczelniczo-Ogrodniczego. Do 

 doświadczeń użyto następujących środków: 



1) emulsyi z wodnego rostworu sody i oleju lnianego (soda l°/ i olej lniany 

 7 2 % na objętość); 



2) 2°/ rostworu wodnego sody; 



3) 5% rostworu wodnego soli kuchennej; 



4) 1% rostworu wodnego kali hypermanganicum. 



5) i% rostworu „mydłonaftu". Preparat kupny firmy Br. Nobel. 



6) siarki w proszku. 



Najlepsze wyniki dał pierwszy środek. Mszyce na krzewach, zroszone emulsyą, 

 składającą się z sody i oleju lnianego, na drugi dzień po zroszeniu były martwe 

 i zczerniałe, pędy zaś nie zostały uszkodzone. 



2% wodny rostwór sody zniszczył stosunkowo nieznaczny procent mszyc, po- 

 wodował jednak uszkodzenia brzegów liści u róż. To samo dotyczy 5°/ roztworu 

 wodnego soli kuchennej. Uszkodzenia wierzchołków pędów i liści wystąpiły tu sil- 

 niej nieco, niż w wypadku poprzednim. l°/ rostwór wodny nadmanganianu potasu 

 nie powodował uszkodzeń liści, nie zniszczył jednakże mszyc. 



Dobrym środkiem przeciwko mszycom okazał się 1% rozczyn „mydłonaftu". 

 Z licznych bardzo kolonii mszyc kilka zaledwie po zroszeniu tym środkiem pozostało 

 zdrowych, liście zaś tylko w miejscach, gdzie się stykały zroszonymi powierzchniami, 

 miały nieznaczne plamy. 



Obsypywanie krzewów, porażonych mszycą, kwiatem siarczanym nie dało wcale 

 pożądanego rezultatu. 



(Wl. Gorjaczkowski). 



4) Doświadczenia nad zwalczaniem gąsienic bielinka kapustnika 



ęPierłs Brassicae L.). 



Gąsienice bielinka kapustnika, hodowane w laboratoryum na liściach kapusty, 

 były zraszane następującemi cieczami: 



a) Wyciągiem z liści pomidorów. Dla otrzymania wyciągu drobno krajane liście 

 w ciągu kilku dni moczono w wodzie, następnie zaś wygotowywano na słabym pło- 

 mieniu w ciągu H godziny. Liści pomidorów brano 250 gr. na 750 cm. 3 wody. 

 Otrzymanym w ten sposób wyciągiem zraszano bardzo obficie gąsienice, żerujące na 

 liściach kapusty. 



b) Drugą partyę gąsienic zraszano tym samym wyciągiem, zmieszanym pół na 

 pół z 2°/ wodnym roztworem sody. 



c) Trzecią partyę gąsienic zraszano samym wodnym 2°/ roztworem sody. 

 Pomimo bardzo obfitego zraszania, -gąsienice bielinka wcale od środków tych 



nie ucierpiały. 



