Zarys geologii Warszawy 



przez 



D-ra Józefa Siemiradzkiego. 



Szkic mniejszy bardzo jest dalekim od dokładności i zestawia ściśle 

 mówiąc jedynie materyały dostarczone przez -wiercenia próbne przy robotach 

 kanalizacyjnych. Nadzwyczajna zmienność utworów dyluwialnych— piasków, 

 iłów i margli z głazami narzutowemi lub bez nich, warstwowanych i nie- 

 waistwowanych, jest tego rodzaju, że przekrojów ca podstawie wierceń, ro- 

 bionych w dość znacznej od siebie odległości, odtworzyć niepodobna, nie- 

 zbędneini bowiem do dokładnego obrazu warstw lodowcowych są przekopy 

 i przecięcia w kilku kierunkach. Przy robotach kanalizacyjnych sposo- 

 bność do takich badań, nadarzyła się bardzo dobra, z powodów jednak od 

 geologów w Warszawie zamieszkałych niezależnych, praca ta ważna i nad- 

 zwyczaj doniosła dla samego miasta, dokonaną być nie mogła, pomimo 

 zabiegów niezmordowanych ś. p. Eug. Dziewulskiego, oraz przychylnej 

 opinii ówczesnego prezydenta miasta i naczelnego inżyniera kanalizacyi. 

 Strata ta powetować się dzisiaj już nie da, aby jednak cenne materyały 

 nagromadzone przez inżynieryą kanalizacyi i przechowane w archiwach ma- 

 gistratu, nie zostały dla nauki stracone, uważałem za właściwe zestawić jo 

 krytycznie, o ile to wogóle było możliwem, materyały te bowiem nie są 

 nagromadzone równomiernie, a zwłaszcza brak dotkliwy głębszych wiorceń 

 w stronie Mokotowa i Łazienek, równie jak na całej linii Nowego Świata 

 i Krakowskiego Przedmieścia, któreby wykazały zarys powierzchni tłustych 

 glin oligoceńskich, stanowiących podkład warstwy wodnej w calem mieście 

 i okolicy. 



Ponieważ nadto do regestrów świdrowych nie dołączono próbek wy- 

 dobytej ziemi, oznaczenia petrograficzne, dokonywane przez inżynierów, 

 pozostawiają wiele do życzenia. Nazwy il, glina tłusta, glina chuda, mar- 



