ST. OHELCHOWSKI. — GRZYBY. 



23 



100). W trzeciej ozęści (str. 100—117) podaje rady przy niesieniu pomo- 

 cy otrutym grzybami. 



Niewdając się w krytykę pierwszej i trzeciej części, zatrzymam się 

 dłużej nad częścią systematyczną, która nawiasem mówiąc, zestawiona jest 

 chaotycznie i bez żadnego układu. W opisie po przedstawicielach rodzaju 

 Boletus idzie Polyporus, zanim ilydnum, Agaricus i inne. Gatunki Aga- 

 ricus należące do jednego podrodzaju, są poumieszczane w rozmaitych gru- 

 pach, np. Ag. robustus, str. 54, Ag. melleus str. 68, i Ag. luteo virens str. 

 61, należące do Armillaria. Takiż sam los spotkał Ag. sąuarrosus (str. §9), 

 Ag. praecox (str. 04) i Ag. caperatus (str. 62) należące do podrodzaju 

 Pholiota; Ag. cinnamomeus (str. 78) i Ag. violaceus (str. 66) należące do 

 rodzaju Cortinarius. 



Przy określaniu gatunków Weinberg posiłkował się atlasami Kromb- 

 holza i Harzera, które nie obejmują wszystkich jadalnych i trujących form, 

 zapewne też temu przypisać należy, że na str. 81 znalazł się nowy gatu- 

 nek „Opieńki sosnowe". Bardzo ozęsto opis podany przez autora odpo- 

 wiada innemu gatunkowi, niż wskazuje nazwa i cytowane tablice i odwro- 

 tnie. Naprzykład na str. 77 — 78 Ag. mouceron Pers. s. Ag. Prunulus Fr.; 

 rysunki i opis odpowiadają Ag. (Tricholoma) graveolens Pers. Czasem pod 

 jedną nazwą opisane są dwa różne gatunki, które mają tylko powierzcho- 

 wny wygląd podobny; np. na str. 68 pod nazwą Ag. robustus, podane są 

 dwa rozmaite grzyby, jeden do Agaricus (Armillaria), drugi do Cortinarius 

 należące, czego dowodzą wyraźnie nawet cytowane tablice. Również złą- 

 czenie dwu gatunków pod jedną nazwą na str. 88 Lactarius torminosus 

 (Schaeff.) i Lactarius scrobiculatus (Scop.) i str. 94 (Clavaria flava Schaeff. 

 i Clavaria Botrytis Pers.) jest widocznem. Przy opisie niektórych przecho- 

 dnich form cytowane tablice odpowiadają wielu gatunkom; szczególnie 

 często powtarza się przy syrojeszkach (Russula): na str. 70 przy opisie 

 Russula alutacea Pers. tablico, na które powołuje się autor, odnoszą się 

 do innych grzybów: Krmbh. Tb. 63, (fig, 1 — 9) do Agaricus ( Tricholoma) 

 Russula; Krmbh. Tab. 64, (fig. 19—20) do Russula lepida; Krmbh. Tab. 64, 

 fig. 56 do Agaricus atropurpureus bardzo zbliżony do Russula emetica, 

 a często przez wielu nawet za jej synonim uważany. Tak samo na str. 

 41 — 43 pod jednym opisem podaje Weinberg nazwiska czterech rozmaitych 

 gatunków: Boletus sanguineus Krmbh. = Boletus purpureus, Boletus Sata- 

 nas, Boletus erythropus i Boletus luridus; cytowane zaś tablice wskazują: 

 Krmbh. Tab. 37 (fig. 12—15) Boletus purpureus; Krmbh. Tab. 38 (fig. 

 1—6) Boletus Satanus; Krmbh. Tab. 38 (fig. 7—10), Boletus lupinus; 

 Krmbh. T. 38 (fig. 11—17) Bolestus luridus; a wreszcie Harzer Tab. LVI 

 wskazuje Boletus erythropus. 



Przytoczone tu przykłady dostatecznie wskazują, jak ostrożnie i z wiel- 

 ką oględnością i krytycyzmem należy odnosić się do materyału w książeczce 

 Weinberga zawartego. Większość przytoczonych grzybów są to w okolicach 



