30 



DZ1AE HI. — BOT ANTKA I ZOOLOGIA. 



Szczegółowego przytaozania znalezionych przez Berdaua gatunków, 

 ponieważ terminologia ich jest zgodna z obecnie w nauce przyjętą, zanie- 

 chałem; nadmieniam tylko, źe w szczegółowym wykazie objęte będą sta- 

 nowiska jego i zacytowane opowiednie miejsca jego rozprawy. Tu tylko 

 zaznaczyć muszę kilka błędów i niedokładności, które uderzyły mnie przy 

 rozbiorze szczegółowym tej pracy. Na str. 82 i 83 Ag. opisuje (Amanita) 

 phaloides Fr. i Ag. (Amanita) viridis, jako oddzielne gatunki, tymczasem 

 są to odmiany A.g. (Amanita) phaloides F. mianowicie: 1-y var. citrina, 2-i 

 var. viridis i var. olivacea. Na str. 94 w jeden gatunek złączone są Lacta- 

 rius torminosus (Sckaeff.) i Lactarius scrobicalatus (Scop.), tak samo jak 

 u Weinberga. Na str. 105 jest zapożyczony od Weinberga Ag. costatus, 

 niewłaściwie włączono go przytem do podrodzaju Entoloma; istnieje wpra- 

 wdzie Ag. (Entoloma) costatus Fr., przytoczony jednak przez Berdaua ga- 

 tunek, należy do rodzaju Coprinus, jak o tern świadczy cytowana tablica 

 Krmbh. Tab. 4 (Fig, 1 — 2). synonim Ag. soboliferus Fr. i zapożyczenie go 

 od Weinberga. Na str. 117 przy Ag. fuscescens (Schaeff.) i Ag. deliąuescens 

 L. niewłaściwie poumieszczane są synonimy odnoszące się do tego samego 

 gatunku. Na str. 124 Boletus crassipes Schaeff. oddzielony jest jako oso- 

 bny gatunek od Boletus subtomentosus L., natomiast w opisie Boletus sub- 

 tomentosus włączone są cechy Boletus subtomentosus L. i Boletus chrysen- 

 teron Buli. Na str. 142 pod nazwą Lycoperdon globosum opisane są 2 

 gatunki: Bovista plumbea Pers. i Bovista nigrescens Pers. Przy opisie 

 syrojeszek (Russula) str. 88 — 92 cytowane tablice z Krombholza nie 

 zawsze odpowiadają właściwym gatunkom, np. Agaricus ruber DO. ze 

 względu na cytowane tablice Krmbh. Tab. 61 (fig. 8 — 9) i synonim Ag. 

 fallax Krmbh odpowiada Russula mustelina, kiedy synonim Russula ochro- 

 leuca i szczegóły opisu (brudno żółty kapelusz, białe blaszki i zarodniki, 

 blaszki przy trzonie zaokrąglone; trzon biały, później szarawy, smak ostry, 

 zapach słaby i t. d.) wskazują, że autor miał na myśli Russula ochro- 

 leuca. Na str. 88 synonim Ag. aureo-citrinus i tablice Krmbh Tab. 68 

 (fig. 1 — 4) wskazują Russula Sardonia Fr., kiedy opis i synonim Russula 

 lutea(Huds.) odpowiadają tt>mu ostatniemu gatunkowi it.p. Na str. 72 Ag. 

 laccatus Scop. i Ag. amethysteus Bull.j uważane ogólnie za synonimy je- 

 dnego gatunku są wyodrębnione. Na str. 118 Ag. violacens i Ag. i onus 

 są w całości od Weinberga zapożyczone. 



Wogóle zaznaczyć należy, że te strony pracy Berdaua są najsłabsze 

 i wątpliwej wartości, w zestawieniu których posiłkował się dziełkiem Wein- 

 berga bez dostatecznej krytyki. 



Po dokonaniu poprawek i zmian, ilość podstaw czakó w przez Berdaua 

 dla Królestwa przytoczonych wyniesie z górą 230 gatunków i 15 odmian, 

 z których znaczna część ponownie przeze mnie w okolicach Warszawy, 

 a inne przez F. Błońskiego w południowych okolicach Królestwa zostały 

 znalezione. 



