20 



DZIAŁ IV. — ANTROPOLOGIA. 



lorze zgadza się z powierzchnią zewnętrzną, w połysku 

 kryształków również. Siekierka na boku ma obtar- 

 cie. Otóż świeża powierzchnia tego obtarcia, odróżnia 

 się białawą, kredowatą gładkością. 



Nr. 88. Iżbw. Powierzchnia otworu szorstka, nierówna, zwietrzała, 



kryształy i ziarna liczne wypłókane z oznakami ero- 

 zyi wyraźniejszemi jeszcze niż na pozostałej powierz- 

 chni zewnętrznej. Kolor ciemniejszy jeszcze niż na 

 wierzchu kamienia. 



Świeży odłam na ostrzu toporka zupełnie ma inny 

 wygląd i barwę. Ścianka spiłowana stalowym pil- 

 nikiem, tak samo odióżnia się białawym kolorem 

 i gładkim bezkształtnym wyglądem. 



Nr. 90. Iżów. Powierzchnia otworu zupełnie zgodna z zewnętrzną. 



Odłam, dokonany w buku toporu odróżnia się kolo- 

 rem, połyskiem, i t. d. od powierzchni otworu to- 

 porka. 



Nr. 87. Husynne. Powierzchnia otworu odmienna od zewnętrznej. Mo- 

 cniej krystaliczna — silniej podległa erozyi. Wiele 

 sporych ziarn kwarcu obnażone są bardziej niż do po- 

 łowy. Kolor ten sam, co powierzchni ścian zewnętrz- 

 nych siekiery. Miejsca zewnętrzne, świeżo obtarte, 

 zupełnie inaczej wyglądają niż powierzchnia otworu. 



Nr. 86. Hrubieszów. Konglomerat Sarmacki. Typ w kwarc uboższy. Sil- 

 na patyna. 



Powierzchnia otworu mocno podległa erozyi. Ziarna 

 kwarcu wystają mocno, część krzemionkowa ogładzo- 

 na od działania wody. 



W ściance otworu zagłębienie w krzemionkowej ma- 

 sie o połysku i innych cechach zewnętrznych zupeł- 

 nie zgodnych z resztą powierzchni otworu. 



Nr. 140. Uścilug. Powierzchnia otworu taka sama, jak powierzchnia ze- 

 wnętrzna. W częśoi pokryta mułem szarym. Zwie- 

 trzała i bardziej krystaliczna oraz szorstka, aniżeli 

 boki zewnętrzne, które wydają się świeźszemi. 

 Po starannem usunięciu mułu, przy pomocy wody 

 i szczoteczki wystąpiła powierzchnia ściśle zgodna 

 z powierzchnią ścian zewnętrznych narzędzia. 



