4 



DZIAŁ IH. BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



Mibora verna nie była dotąd znajdowana w Królestwie; ani u Rostafiń- 

 skiego (FI. Polon. Prodr.), ani w późniejszych pracach niema o niej najmniejszej 

 wzmianki. Sądzę więc, że krótkie opisanie tej roślinki nie będzie zbytecznem. 

 Może któremu z florystów uda się odszukać ją w obecnym czasie w jakimkol- 

 wiek zakątku naszego kraju. Wypada tylko szukać jej wcześnie na wiosnę 

 (kwitnie w marcu i kwietniu) w miejscowościach o glebie piaszczystej. 



Mibora jest bardzo małą roślinką, należącą do rodziny traw (Gramineae). 

 Żadnej innej, również małej trawy, nie posiadamy w naszej florze. Cała wyso- 

 kość jej wynosi od jednego do dwu cali. Rośnie niewielkiemi kępami. Ko- 

 rzenie roczne, włókniste, bardzo cienkie (cieńsze od włosa), barwy jasno-brunat- 

 nej. Liście bardzo wązkie, czasem prawie niciaste, gołe, dolne w kształcie łusek 

 białawych i błoniastych. Łodygi cienkie, trochę od liści dłuższe, kończą się 

 prostym kłosem, który składa się z 4 — 12 małych i zbliżonych kłosków. Kłoski 

 bez szypułek, osadzone pojedyńczo na każdem zgięciu osadki, jednokwiatowe^ 

 zielonawego lub zielonawo-fioletowego koloru. Plewy 2 podługowato-jajowate, 

 prawie jednakowe, dłuższe od kwiatków, wypukłe (dorso convexis), na górze 

 ścięte. Plewki (paleae) 2, błonowate, nierówne; dolna o 5-u nerwach zaokrą- 

 glona, górna o 2-u nerwach. Łuseczki (sąuamulae) 2, bardzo maleńkie, gładkie. 

 Pręcików 3. Słupków 2. Znamiona bardzo długie, wychodzą z wierzchołka 

 kwiatków. Ziarno gładkie, jajowate. 



Mibora verna jest jedynym gatunkiem rodzaju Mibora Adans. *). Rośnie 

 na polach piaszczystych. Kwitnie, jak wyżej było nadmienione, w marcu i kwie- 

 tniu. 



Roślinka ta rozpowszechniona jest we Francyi, Hiszpanii i Portugalii, a tak- 

 że znajduje się i w Afryce północnej. Z zachodu na wschód Mibora podąża 

 w kształcie dwu odnóg: południowej i północnej. Pierwszą odnogę tworzy 

 Lombardya (a także i połud. Włochy), półwysep Bałkański (właściwie Grecya) 

 i Siedmiogród, drugą Belgia, wyspa Anglesey na półn.-zach. brzegu Walii, Niem- 

 cy, Morawia, Polska i Kurlandya. Nie dostrzeżono wcale Mibory w Szwaj caryi, 

 w Czechach i wogóle w całej Austryi i na Węgrzech (z wyjątkiem Siedmio- 

 grodu i Morawii). Roślina ta nie jest zamieszczoną ani u Knappa, ani u Neil- 

 reicha i Becka von Monnagetta (Flora von Nieder-Osterreich), nie znajdujemy 

 jej także u Fieka (Flora von Schlesien) i Celakowskiego (Prodr. FI. von Boh- 

 men). 



Mibora często się przytrafia na polach piaszczystych prawie całej Francyi 

 (Gren. et Godr. loc. cit.), rzadko zaś w Niemczech. W Polsce i Kurlandyi 

 prawdopodobnie przytrafia się tylko sporadycznie. W Kurlandyi znane jest tylko 

 jedno stanowisko: „Nur bei Berghof in C." (Klingę loc. cit.). Oprócz tego Mi- 



') Jeżeli nie liczyć jako gatunek M. Dervauxii Lge— Chamagr. minima s. elongata Hae- 

 kel, rosnącej w Portugalii, Hiszpanii i Francyi południowej. Porów. Nyman: Couspect. H. Europ, 

 p. 795 i Richter: Plantae Europ. 1890 vol. I, p. 39. 



