JÓZEF EISM0ND. STTJDYA NAD PIERWOTNTAKAMT. 



109 



fanów u niektórych osobników Chromatium Ok en ii (60, tab. I, f. 15). Co 

 się tyczy jąder ubocznych (Nebenkerne autorów), utworów tych nie obserwowałem 

 zupełnie. Nie zauważyłem również nic takiego, coby przemawiało przekonywa- 

 jąco za istnieniem błoniastej powłoczki jądrowej. 



Ze względu na to, że powyżej opisany osobnik posiadał jedyny ryjkowaty 

 smoczek, że podobnież, jak i Rhyncheta Cyclopum przyrasta do podłoża 

 bezpośrednio, powierzchnią ciała, sądzę, iż należy go zaliczyć do rodzaju Rhyn- 

 cheta. Mając zaś na względzie brak wyróżnionej skórkowatej powłoczki ciała, 

 następnie zaś odmienny stosunek długości smoczka do ciała (bowiem u Rhyn- 

 chejta Cyclopum smoczek jest 272 raza dłuższy od ciała), wreszcie ewentu- 

 tualny brak zbiornika kurczliwego, przypuszczam, że obserwowany przezemnie 

 osobnik jest wyodrębnionym gatunkiem, który też uważam za stosowne nazwać 

 Rhyncheta Gammari. 



3. Dendrocometes paradoarus St. 



Tab. II, ff. 1, 3 — 14. 



Powyższy gatunek, a zarazem i sam rodzaj, datuje się w systematyce acy- 

 net od r. 1851, w k*u*ym to czasie po raz pierwszy został odnaleziony i opisa- 

 ny przez Stein? '\, wraz z innemi wymoczkami, napotkanemi przez tegoż ba- 

 dacza na ciele pospolitego kiełża zdrojowego. Ten sam gatunek opisał Stein 

 nieco szczegółowiej w znakomitej swej pracy „Dije Infusionsthiere auf 

 ihre Entwickelungsgeschichte untersucht". Nieco później Dendro- 

 cometes paradoxus posłużył jako przedmiot do studyów Biitscldemu (15), 

 Wrześniowskiemu (13), Fraipontsowi (14), Maupasowi (18) i wreszczcie Piątemu (20), 

 który podał o nim najbardziej wyczerpujące studyum. 



Pomieniony gatunek stale osiedla się na listkach skrzelowych, najczęściej 

 przyczepiając się w miejscach w pobliżu nasady listka (ob. Tab. II, f. 1, Dr.), 

 nieco rzadziej przyrasta on do zgrubiałego brzegu. W tym ostatnim wypadku 

 zazwyczaj daje się łatwo obserwować nieznaczne wgłębienie, w którem osadzone 

 jest ciało zwierzęcia, sprawiając wrażenie, jakgdyby było przyklejone. Wspo- 

 mniane wgłębienie posiada mniej lub więcej prawidłową pierścieniowatą obwódkę 

 brzeżną, utworzoną przez odpowiednie zgrubienie kutykularnego nadskórka listka 

 skrzelowego. 



W jaki sposób ciało Dendrocometes paradoxus przyrasta do skrzela, 

 Stein nic o tern nie wspomina; dopiero Biitschli (15) pierwszy podał wiadomość, 

 że między przypłaszczonem ciałem ektopasorzyta a powierzchnią skrzela, shiżą- 

 go za podłoże, istnieje tarczkowata blaszka kutykularna (Balsamembran, 

 Haf tscheibe), która należy do ciała acynety i może być rozpatrywaną jako 

 twór, odpowiadający szypułkom, pospolicie napotykanym u innych acynet. Platę 

 potwierdził w zupełności powyższy pogląd. 



Na zasadzie własnych spostrzeżeń przekonałem się, że będąca w mowie 

 blaszka istnieje tylko z pozoru; świadczy o tern dowodnie ta okoliczność, że po 



