120 



DZTA1. in. BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



nazewnątrz i wciągane powrotnie, jak to widać na ff. 7 i 8 Wobec tego ro- 

 dzaju własności gałązek końcowych, mechaniczna strona łowienia i zatrzymywa- 

 nia zdobyczy wydaje się być zupełnie zrozumiałą. Co zaś dotyczę samego aktu 

 wysysania, podczas którego, podług Wrześniowskiego, „ziarnista" sarkoda po- 

 chwyconego wymoczka, dostawszy się do kanału smoczka, powoli spływa po nim 

 wprost do ciała acynety, niestety, nie mogę podać w tym względzie żadnych 

 wiadomości, ponieważ nie widziałem nic podobnego. Jedynie tylko zauważyłem 

 nadmierne rozszerzenie się światła w kanałach tych gałązek, które znajdowały 

 się w bezpośredniej styczności z przytrzymanym wymoczkiem. W danym razie 

 niezawodnie odbywał się akt wysysania, przypuszczam wszakże, że ssaną sub- 

 stancyą stanowiła wodnisto płynna cytochylema, bez udziału jakichkolwiek ciał 

 ziarnistych. 



"W ciele „sytych" osobników Dendrocometes nader często daje się zau- 

 ważyć nieraz nadmierne nagromadzenie silnie błyszczących „ziaren" (ob. ff. 4, 

 5, 6 cb) różnego kalibru, łądząco przypominających „ziarnka" żółtka odżywcze- 

 go, który zwykle zalega w obfitości w zarodzi jaj. Owe krople niekiedy dosię- 

 gają stosunkowo olbrzymich rozmiarów i z czasem zostają zużyte przez zwierzę, 

 tak samo, jak i „ziarnka" żółtkowe. Otóż, co do tych „ziaren", muszę zauwa- 

 żyć, że nie stanowią one jako takie, substancyi iwprost pochłoniętej zzewnątrz, lecz 

 iv tej samej mierze jak i żółtko komórek embryonalnycli, są produkte)n wewnątrz- 

 k markowego metabolizmu, wydzielanym przez zaródź. Następnie, opierając się na 

 licznych dowodach, niepodobna produktów tych uważać za ciała o stałej konsy- 

 stencyi, mianując je ziarnami. 



a) Rozwój i znaczenie morfologiczne kanałów wewnątrz-smoczkowych. Nie 



j) iruszając na tem miejscu kwestyi samego mechanizmu wysysania, pomówię 

 bowiem o tem w jednym z następnych rozdziałów, uważałbym za nieodzowne 

 uzupełnienie opisu budowy ramion niektóremi szczegółami, odnoszącemi się do 

 sposobu tworzenia się ich w związku z powstawaniem rurek wewnątrz-smocz- 

 kowych, które, jak widzieliśmy, przedłużają się do wnętrza ciała, sprawiając 

 wrażenie delikatnych włókien i za taki też uważane były w swoim czasie przez 

 Biitschlego (15). 



Dawniejsi badacze, jak Lachmann, Clapartde, Stein, Zenker i inni, nie zna- 

 jąc bliższych szczegółów budowy organów smoczkowych, opisywanych zazwyczaj 

 pod ogólną nazwą tentacula, są dzili, że są to poprostu rurkowate wyrosty 

 ciała, przystosowane bądź to do wysysania, bądź też do chwytania zdobyczy. 

 Sądzono przytem, iż jako takie, odziane są nazewnątrz warstwą kutykularną, 

 będącą bezpośredniem przedłużeniem się skórkowatego okrycia ciała. Przy zdaniu 

 tem obstaje i Fraipont (14), na zasadzie nowszych poszukiwań (1877 — 78 r.). 

 Niedokładności spostrzeżeń dawniejszych autorów polegały głównie na tem, że 



