J26 



DZIAŁ III. BOTANIKA t ZOOLOGIA. 



że wobec dopiero co przytoczonych danych byłyby zbyteczne dalsze wyjaśnienia 

 co do natury rurek wewnątrz-smoczkowych. 



Jeżeli prócz tego dodamy jeszcze i to, że każdy nowy smoczek powstaje 

 w ten sam sposób (lecz niezależnie od poprzednio utworzonego), na wydłużaj ą- 

 cem się powoli pierwotnem ramieniu (ob. dwa rozgałęzione ramiona na fig. 5, 

 Tab. II), stanie się zupełnie zrozumiałym sposób powstawania poszczególnych 

 smoczków i powolnego formowania się odnóg ramienia pierwotnego. 



Biorąc pod uwagę ogół przytoczonych faktów, niepodobna uznać za słuszne 

 twierdzenia Maupasa, który, jak to już wspomniano wyżej, sądzi, że smoczki 

 acynet powstały z nibynóżek sarkodników. Również trudno jest zgodzić się 

 z nieco krańcowemi poglądami R. Hertwiga, Fraiponta i Piątego, którzy przy- 

 puszczają, jakoby smoczki acynet były organami — sui generis, nie mającemi 

 nic wspólnego z nibynóżkami sarkodników. Zestawiając powyższe zasadnicze 

 twierdzenia, zdaje się, nie możemy mieć wątpliwości, że nibynóżki z jednej strony 

 a orgaay smoczkowe z drugiej nie mają pod względem filogenetycznym nic 

 wspólnego. Przekonywa nas o tern ścisły związek genetyczny, zachodzący mię- 

 dzy orzęskami i acynetami, skoro wśród tych ostatnich istnieją formy urzęsione 

 (jak naprz. Hy po co ma). Następnie zaś, zważywszy na tę okoliczność, że wśród 

 orzęsków mamy całą i nader liczną rodzinę (Euchelyna), gdzie ciało zwierzę- 

 cia posiada dłuższy lub krótszy, — cieńszy lub grubszy ryjkowaty wyrost z otwo- 

 rem gęby, umieszczonym na samym końcu, dochodzimy do przekonania, że te 

 ryjki gęboice mogą być uważane za utwory odpowiadające ryjkowatym smoczkom 

 acynet, jak to widzimy naprz. u Hypocoma lub Rhyncheta? 



Jest to wielce prawdopodobnem chociażby ze względu na to, że rurka we- 

 wnątrz-smoczkowa acynety właściwie odpowiada błoniastemu przełykowi u orzę- 

 sków, a zwłaszcza u wirczyków i że może funkcyonować w charakterze prze- 

 łyku. Dowodzą tego między innemi i spostrzeżenia Keppena, który obserwował, 

 jak osobniki Acineta papilifera zapomocą smoczków skutecznie połykały 

 w całości drobne zoospory wodorostów, lubo niezależnie od tego tenże badacz 

 obserwował również zwykły proces wysysania. 



Homologią rurki wewnątrz-smoczkowej z rurką przełykową orzęsków, do- 

 sadnie uwydatniającą się przez zestawienie danych co do rozwoju, zaznaczył 

 był już Butschli, podając najzupełniej przekonywające dowody. W istocie, wy- 

 chodząc z zasady, przyjętej przez tego uczonego, należy uznać, że ogół acynet 

 (za wyłączeniem form przejściowych i niewątpliwie pierwotnych, jakiemi są Hy- 

 pocomina i Rhynchetida), należy uważać za grapę, pochodzącą nie od 

 sarkodników lecz od orzęsków — grupę, która wyodrębniła się przez całkowitą 

 utratę urzęsienia ciała, a następnie przez wytworzenie się polis tom ii. 



Butschli, uważając jednosmoczkowe acynety za przejściowo-pier -votne, przy- 

 puszcza, że w filogenii miało miejsce „eine fortschreitende Vermehrung 



der Tentakel"; następnie zaś mówi: „Eine derartige Hypothese fiihrte 

 also zur Annahme, dass der ursprunglich einfache Tentakel aus 

 der Modification der Mundóffnung entstand, indem diese sich der 



