JÓZEF EISM0ND. STUDYA NAD PIERWOTNIAKAMI. 



127 



saugenden Ernahrungs weise anpasste; der Tentakelkanal entspreclie 

 also einer feinen Sohlundróhre, wie bei Euchelynen yorkommt. Im 

 Verlaufe der weiteren Entwickelung trat eine Vermehrung der 

 M undoffnungen ein. Letztere Annahme scheint mir nicht unzulas- 

 sig, wenn wir bedenken, dass schliesslich alle Organe eines Lebe- 

 wesens der Vermehrung fahig wird. Eine Suetorie mit zahlreichen 

 Tentakeln wiirde uns an eine Porpita oder Velella erinnern, mit 

 ihren zahlreichen Saugróhren oder Magenstielen, welche wir allen 

 Grund haben, durch Vermehrung des einzahligen entsprechenden 

 Organs einer Meduse entstanden zu denken" (18, str. 1870). 



Wobec trafności powyższych wniosków Biitschlego, odmienno poglądy in- 

 nych autorów, zdaje się, mogą mieć tylko his:oryczue znaczenie. 



4. Spirochona gemtnipara St. 



Tab. III; ff. 15, 16, 17, 18. 



Jedyny ten, dobrze znany, przedstawiciel rodziny Spirochona, podobnież 

 jak i wyżej opisany Dendrocometes paradoxns, żyje wyłącznie na skrze- 

 lach kiełżów, przyrastając denkowatym końcem ciała do zgrubiałego brzegu 

 listków skrzelowych (ob. Tab. II, f. 1, Spir.). Przytem przyrasta on w taki spo- 

 sób, że ciało leży w jednej z listkiem skrzelowym płaszcz3 r znie. 



Przy opisie budowy ciała należy odróżniać nastęjmjące jego części: 1) wła- 

 ściwe ciało, zajmujące 2 / 3 długości ogólnej. 2) zwężoną szyjkę i wreszcie 3) spi- 

 ralny organ, stanowiący część perystomalną czyli peristom autorów. 



Z ogólnego wyglądu ciało posiada kształt umiarkowanie wzdętego dzbana 

 (Tab. III, f. 15). Wydęcie jednak nie jest symetryczne, ponieważ wtórnie brzu- 

 szna strona, ku której też najbliżej posuniętym jest otwór gębowy (cyt), stale 

 wydaje się być bardziej wypukloną, aniżeli tylna, co też łatwo zauważyć przy 

 rozpatrywaniu zwierzęcia z profilu. (Fig. 15 wyobraża zwierzę widziane z lewej 

 strony). 



Wielce charakterystyczną dla spirochony jest budowa organu perystomalnego 

 będącego bezpośredniem przedłużeniem szyjki i tworzącego przednią część ciała 

 (ob. 18, str. 1250—1258). Przy obserwowaniu zwierzęcia ze strony wtórnie, 

 brzusznej lub grzbietowej, mogłoby się wydawać, że szyjka rozszerza się w ro- 

 dzaj kielicha, z dna którego wystaje słupek, dźwigający systemat paru lejków, 

 mieszczących się jeden w drugim, — lejków o stopniowo zmniejszającej się śre- 

 dnicy. Ten to systemat lejków Stein (3, 4) oznaczył był mianem Spiraltrich- 

 ter; zauważył on wszakże, że ścianka kielichowato rozszerzonej szyi, tworzącej 

 niby zewnętrzną ściankę perystomu (Peristom wand), łączy się ea ściankami 

 tych pozornych lejków, tworząc jednociągłą, rolkowato-spiralnie zwiniętą blaszkę. 



Będąca w mowie blaszka odpowiada oczywiście mniej lub więcej wydatnie 

 rozwiniętej krawędzi perystomalnej u innych wymoczków, a zwłaszcza wirczyko- 



