JÓZEF EISMOND. STUDYA NAD PfERWOTNIAK \Mf. 



201 



Chromatyna reprezentuje substancyą najbardziej charakterystyczną dla ją- 

 dra, zalega ona w masie rusztowania lininowego, występując w postaci większych 

 lub mniejszych kropelek, jak to widzimy naprz. na fig. 3"), Tab. Y, lub też 

 zbierając się w większe masy, przybierające postać całych strumyków, które 

 tworzą niekiedy obraz nader skomplikowany (ob. fig. 36, 37, 38). Substancyą chroma- 

 tynowa występuje niekiedy niewątpliwie w stanie amorficznym, rozproszonym, 

 przenikając całą zasadniczą masę jądra, — okoliczność, dla której to ostatnie 

 barwi się w tych razach zapomocą barwników jądrowych zupełnie dyfuzyjnie. 

 Obok tego trafiają się dość często wypadki, w których chromatyna przenika 

 dyfuzyjnie wyłącznie rusztowanie lininowe, i wówczas napróżno usiłowalibyśmy 

 odróżnić t. zw. włókna chromatynowe („Chromatinfasern") od lininowj-ch. 

 Istnieje dość uzasadnione podejrzenie, że stany, w jakich obserwujemy chroina- 

 tynę w jądrach, nie wyłączając nawet tej lub owej konfiguracyi, są zapewne 

 wywołane przez działanie odczynnika, że zatem nie mogą W3^rażać istotnego 

 stanu rzeczy. Bardzo być może. Substancye proteinowe, z któremi mamy do 

 czynienia zarówno w jądrze, jakoteż i w cytoplazmie, pęd działaniem odczynni- 

 ków, używanych do utrwalania — ścinają się; nic też dziwnego, że substancye, 

 które w rzeczywistości mogły być w stanie rozproszonym, wystąpią na preparacie 

 w postaci wyróżnionych konkrecyj kropelkowych. "Weźmy następnie samo ruszto- 

 wanie. Czy to w jądrze, czy w masie cytoplazmy. obraz rusztowania nie wy- 

 stępuje za życia dość wyraźnie, pochodzi to prawdopodobnie ztąd, że enchyl&ma 

 i ścianki jnmelc za żyda znajdują się iv stanie •przenikania wzajemnego; przy 

 utrwaleniu każda z powyższych części ścina się i zbiera osobno, powstaje za- 

 tem niewątpliwie sztuczny obraz. Weźmy jednak pod uwagę tę okoliczność, że 

 różne stany, w których znajduje się ta lub owa substancyą (chociażby chroma- 

 tynowa), dają się obserwować na jednym i tym samym skrawku tkanki, na je- 

 dnym i tym samym preparacie, zatem wśród tych samych warunków utrwalania 

 i barwienia. Daje to właśnie do myślenia, że między różnemi stanami chroma 

 tyny istnieje w samej rzeczy związek naturalny, wykazujący pewien cykl meta- 

 bolizmu wewnątrz-jądrowego. 



Pyrenina czyli paranukhdna jest to substancyą, którą pozornie możnaby 

 wziąć za nukleinę; od tej ostatniej różni się wszakże dość wyraźnie, o czem 

 przekonywają nas reakcye mikrochemiczne z różnemi odczynnikami i barwni- 

 kami. Pyrenina właściwą jest wj^łącznie t. zw. jąderkom, a większość zdań prze- 

 mawia za tern, że pozostaje ona prawdopodobnie w ścisłym związku z chroma- 

 tyną i że może być rozpatrywaną jako „eine chemische Vorstufe" tejże, co 

 też zaznacza i O. Hertwig. 



Ostatnim czynnikiem morfologicznym jądra, wyróżnion3'm jakoby i pod 

 względem natury chemicznej, ma być błonka jądrowa. S.ibstancya jej, podług 

 Zachariasa ma reprezentować amfipyreninę. 



O ile wszystkie powyżej wymienione czynniki z łatwością dają się rozpo- 

 znać w każdem niemal jądrze, o tyle znów trudno powiedzieć coś o amfipyre- 

 ninie, jakoteż i o samej błonce, która podług ogólnie rozpowszechnionego zda- 



