ś. p. Prof. D-r Maryan Raciborski. 



Dnia 21 marca 1917 roku zmarł w Zakopanem w sile wieku najwybit- 

 niejszy botanik i fizyograf polski Maryan Raciborski. 



Urodził się dnia 16 września 1863 roku w Brzostowej pod Opatowem. 

 Młodość całą spędził w Krakowie, gdzie uczęszczał najpierw na wydział 

 medyczny potem zaś filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od r. 1886 — 

 1892 był asystentem przy Katedrze botaniki, poczem uzyskawszy stypendyum 

 im. Gałęzowskiego wyjechał na dalsze studya za granicę. Od r. 1883, 

 t. j. od 20 roku życia, ogłasza przez pierwsze dziesięciolecie swego pobytu 

 w Krakowie przeszło 20 prac naukowych z zakresu florystyki i kilkanaście 

 bardzo cennych i oryginalnych prac paleobotanicznych, któremi założył fun- 

 damenty dla tej nowej w Polsce gałęzi wiedzy. Za granicą, gdzie przeby- 

 wał od r. 1892 — 1896, pracował we Wrocławiu, w Bonn (u E. Strasbur- 

 ge r a), w Strasburgu (u S o 1 m s-L a u b a c h a), w Tybindze fu Vóchtinga) 

 i w Monachium, gdzie wreszcie osiadł na dłużej jako asystent profesora 

 K. G o e b 1 a. W tym okresie życia pisał oryginalne rozprawy z zakresu 

 cytologii i bardzo cenne studya z morfologii roślin. W r. 1896 wezwany 

 przez M. T r e u b a, dyrektora stacyi botanicznej w Buitenzorgu, udaje się 

 na Jawę i tu spędza 4 lata w pracy nad wyraz żmudnej a wszechstronnej, 

 której rezultaty zjednały Mu rozgłos w nauce światowej. Liczne wycieczki 

 po Jawie i innych wyspach Insulindy, uczyniły młodego uczonego polskiego 

 znakomitym znawcą przyrody Archipelagu i mogły zapewnić Mu świetne 

 stanowisko u rządu holenderskiego. Miłość Ojczyzny, tęsknota za nią i chęć 

 poświęcenia swych zdolności i doświadczenia nauce polskiej pchały jednak 

 uczonego Polaka z obczyzny do własnego Kraju. To też bez wahania przyj- 

 muje w r. 1900 ofiarowane Mu w Dublanach pod Lwowem stanowisko pro- 

 fesora botaniki w tamtejszej Akademii rolniczej i jesienią tegoż roku wraca 

 przez Penang i Ceylon do Polski, aby tu rozpocząć ostatni okres życia po- 

 święconego botanice polskiej, który niestety tak tragicznie skróciła przed- 

 wczesna śmierć. 



W Dublanach i we Lwowie, gdzie zostaje najpierw profesorem nad- 

 zwyczajnym (r. 1903) potem zwyczajnym Uniwersytetu, nawiązuje Profesor 

 Raciborski swe badania naukowe do wspomnień dawnych swoich lat 

 młodzieńczych i oddaje się z zapałem pracy fizyograficznej. Zadanie swe 

 na tern polu pojmuje szeroko i szuka związku z życiem społeczeństwa; 

 zakłada więc wspaniały ogród botaniczny w Dublanach, organizuje towa- 

 rzystwa i kółka fizyograficzne, przykłada się do otwierania muzeów prowin- 

 cyonalnych (np. w Tarnopolu i Kołomyi), wskrzeszając tradycye Wilna 



