r 



S. p. 



Prof. Dr. Józef Nusbaum - Hilarowicz. 



Nauki biologiczne w Polsce straciły świeżo jednego z najbardziej wy- 

 bitnych swoich przedstawicieli. Zgasł w wieku męzkim, w okresie płodnej 

 i czynnej działalności naukowej, Prof. Józef Nusbaum-Hilarowicz, 

 zoolog miary pierwszorzędnej, przyrodnik o rozmachu szerokim, popularyza- 

 tor w stylu wielkim o niezaprzeczonym talencie. 



Nusbaum urodził się w Warszawie w r. 1859, tutaj też ukończył 

 szkoły średnie i Uniwersytet, w którym pod kierunkiem Hoyera wy- 

 kształcił się w subtelnościach techniki mikroskopowej — a w szkole Wrze- 

 śniowskieg o — w ujęciu szerszem zagadnień zoologicznych. Lata akade- 

 mickie Nusbauma przypadły na ten właśnie okres rozwoju nauk biolo- 

 gicznych, gdy badania systematyczne i fizyograficzne jeszcze nie były weszły 

 w fazę przejściowego zaniedbania, a już się zarysowały metody histologiczne 

 i embryologiczne, otwierające świetny okres rozkwitu tych dwu dyscyplin. 

 Nusbaum oba te kierunki w sobie łączył, i chociaż anatomem i embryo- 

 logiem był przedewszystkiem— badania w zakresie faunistyki i wogóle fizyo- 

 grafii zawsze były mu drogie. 



„Pamiętnik Fizyograficzny" zamieścił pierwszą pracę oryginalną Nus- 

 bauma, aczkolwiek o charakterze raczej anatomicznym bo o „Uzbrojeniu 

 gęby i mechanizmie wysysania pokarmów u gąsienicy mrówkolwa" (r. 1881, 

 Tom Pamiętnika pierwszy). 



Otrzymawszy w r. 1886 stopień magistra zoologii w Odesie, a w roku 

 1888 doktora w Warszawie — ś. 4). Nusbaum prowadził w ciągu dwu lat 

 pracownię zoologiczną przy Towarzystwie Ogrodniczem w Bagateli. Z pra- 

 cowni tej dwie prace (pp. H. Lindelfelda i J. Piet Tuszyńskiego), 



pijawkach krajowych, ogłoszone były w „Pamiętniku Fizyograficznym". 



Po przymusowem zwinięciu tej pracowni — N u s b a u m przenosi się do 

 Lwowa, gdzie wykłada z początku (od r. 1891) jako docent na Uniwersyte- 

 cie i jako profesor anatomii opisowej i histologii w Akademii Weterynaryi. 

 W r. 1902 zostaje profesorem nadzwyczajnym zoologii w Uniwersytecie, 

 gdzie też w r. 1906 obejmuje ostatecznie katedrę po ustępującym Prof. 

 Benedykcie Dybowskim. 



Zasługi Nusbauma ocenione zostały przez liczne ciała naukowe 

 w Polsce i po za jej granicami. Był członkiem Akademii Krakowskiej 



1 Tow. Nauk. Warsz., czynnym był członkiem Tow. Kopernika, a liczne 

 stowarzyszenia uczone cudzoziemskie powoływały go do swego składu. 



V 



