5 



Schemat powyższy pozwala w prosty i łatwy sposób wyznaczać wartości p i q\ 

 znając zaś te ostatnie otrzymuje się zapomocą logarytmów wartości a i A. 



Dla wyznaczenia wartości maximów i minimów można posługiwać się szeregami 

 pochodnymi względem t. 



Stosując analizę harmoniczną do notowań wieloletnich barografu w Krakowie 

 otrzymał B. Buszczyński szeregi, podane powyżej. 



Nadto poniżej podane są czasy występowania max. i min. ciśnienia w ciągu doby 

 w Krakowie. 



Miesiące I II III IV V VI VII VIII IX X XI Xii I XII 



Godziny i części dziesiąte. 



Max. 10.3a'l0,(ia 10,la 9,4a 9,2a 8,7a. 8,6a 9,3a 9,7a 10,la 10,3a 10,4a 9,8a 



A^in. 2,5p 3,7p 4,5p 4,7p 5,lp ó,2p j,2p 5,lp 4,9p 4,0p 2,8p 2,4p 4,2p 



Max. 10,2p 12,3p I0,4p 11, 6p ll.Op 12,5a 12,5a ll,2p l.Ua 10,4p 10,3p 10,4p ll,3p 



Min. (i,0a 5,8a 5,6a 4,5a 3,Ga 3,5a 3,6a 3,9a 4,(ia 5,6a 5,8a 6,3a 4,9a 



§ 2. Zmiany okresowe ciśnienia w ciągu doby w Warszawie. 



Przebiegiem dobowym ciśnienia w Warszawie zajmowali się Wiktor Ehren- 

 feucht i Romuald Merecki, którzy podali wyniki notowań barografu systemu 

 Richarda z lat pięciu (1893/1897) i sześciu (1893/1898). 



W komunikacie, ogłoszonym w t. IV „Wiadomości Matematycznych" z r. 1900, 

 dyskutuje R. Merecki charakter ogólny zmian ciśnienia barometrycznego w ciągu 

 doby, powołując się na teoryę Maksymiliana Margulesa. Prócz wyników 

 ogólnych osobno obliczał R. Merecki przebieg dobowy ciśnienia dla dni pogod- 

 nych i pochmurnych w lecie i w zimie. W szczegóły tych badań, mających znacze- 

 nie dla uwydatnienia charakteru krzywych barograficznych, nie możemy tu wchodzić, 

 mając na względzie głównie zmiany okresowe stanu barometru w ciągu doby dla re- 

 dukcyi ciśnień do średnich rzeczywistych. 



W Tab. I (Str. 2) podany jest (w postaci odchyleń od odpowiednich średnich 

 24-godzinnych) okres dobowy ciśnienia powietrza w Obserwatoryum w Warszawie 

 według danych barografu systemu Richarda, opracowanych przez W. Ehren- 

 feuchta*) dla lat sześciu od r. 1893 do r. 1898. W Tab. I został jednocześnie wy- 

 rugowany okres roczny w zwykły sposób, a mianowicie zbliżając do siebie war- 

 tości dla godziny la i dla północy i rozkładając wynikłe stąd różnice na kolejne go- 

 dziny całej doby. Zauważymy jednocześnie, że w poprzednio cytowanym komunika- 

 cie R. Me reckiego ruch roczny nie był rugowany. Dla wyznaczenia chwil wystę- 

 powania oraz wielkości maximów i minimów ciśnienia w ciągu doby brał W. Ehren- 

 feucht niewielkie części krzywej koło maximów i minimów i przedstawiał je przy 

 pomocy wzoru interpolacyjnego Hanzena, ograniczając się do trzech pierwszych wy- 



r3ZÓW b = b + (t - y A b + V, (t - t ) ■ A- b 



*) Ehrenfeucht Wiktor. O sutocznom cliodie meteorołogiczeskich elementów w Warsza- 

 wie (Protokoły Warsz. Obszcz. Estestwoispyt., 1896 i 1902). 



