98 



Od grudnia do stycznia ciśnienie wzrasta w całej Europie Środkowej, a wraz 

 z tem zostaje bardziej wzmocniony klin wysokiego ciśnienia, który wysuwa się 

 z obrębu maximum syberyjskiego ku t. zw. inaximum azorskiemu. 



Styczeń ma też charakter bardziej kontynentalny i skłonny do zwyżek baro- 

 metrycznych, niż poprzedzający go grudzień. Wobec wzrostu ciśnienia w całej 

 Europie (prócz części NE) mamy w styczniu gęsto rozłożone izobary, dążące na 

 północ od Karpat w kierunku z SW ku NE. 

 Luty. 



Rozkład ciśnień w lutym nie różni się zasadniczo od rozkładu styczniowego. 

 Zimowy pomost wysokich ciśnień, idący poprzez góry Europy Środkowej, zaczy- 

 na się potrochu niwelować wraz z wzrastającemi nieco temperaturami. Obecność 

 maximów barometrycznych zimowych w Europie Środkowej powoduje pewne czę- 

 ściowe odcięcie tych okolic od dopływu cieplejszych prądów, wiejących z Atlan- 

 tyku i panujących w sposób wybitny w Europie Zachodniej; wskutek tego mamy 

 tu niższe temperatury, a nawet wyspowe oazy zimna koło centrów dziedzin wyso- 

 kiego ciśnienia. 

 Marzec. 



Od marca zaczyna się dość radykalna zmiana w rozkładzie ciśnień. Kosztem 

 maximum siedmiogrodzko-bałkańskiego rozprzestrzenia się minimum węgierskie. 

 Klin wysokiego ciśnienia, występujący dawniej w szerokości Alp, zanika coraz 

 bardziej, a natomiast wyższe ciśnienie zaczyna się rozpościerać ku północy Euro- 

 py. Pogoda w marcu staje się coraz bardziej zależna od depresyj. Linje izoba- 

 ryczne wykazują w marcu silne wygięcia, a przytem cały układ izobar staje się 

 mniej stateczny wobec zmniejszenia się gradientów. 



Kwiecień. 



Wraz z wrostem ciśnienia koło Islandyi i dalszym spadkiem ciśnień w Ro- 

 syi mamy w dalszym ciągu słabe gradienty. W Polsce skrajne wartości izobar wy- 

 noszą 760.5 i 762 mm Stosunki te sprzyjają powstawaniu słabych maximów 

 drugorzędnych w Europie Środkowej, nad morzem Baltyckiem i wewnątrz Skan- 

 dynawii. Jedno z tych maximów obejmuje w Polsce wyżynę Kielecko-Sandomier- 

 ską, a ponadto w zatoce Gdańskiej mamy niewielkie minimum ciśnienia. Dziedzi- 

 na niższego ciśnienia barometrycznego występuje także na nizinie węgierskiej. 



Wzrost silny temperatury od marca do kwietnia powoduje znaczniejszy spa- 

 dek wilgotności względnej; najsuchsze procentowo dni w roku wypadają w kwiet- 

 niu i w maju. Wobec płytszych wirów głównych zniżki barometryczne boczne 

 silnie się zazwyczaj uwydatniają w tym czasie. 



Maj. 



Od kwietnia do maja północno-atlantycka dziedzina nizkiego ciśnienia ule- 

 ga dalszej niwelacyi; ciśnienie wzrosło w części NW Europy, a spadło w Europie 

 SE i E w związku z silnym tam wzrostem temperatury. 



Różnice ciśnień są, w ciągu całego roku, najmniejsze w maju. W Polsce 

 mamy bardzo stromy bieg izobar, których wartości skrajne wahają się od 760 do 

 761,5 mm. Jest rzeczą charakterystyczną, że gdy przebieg izoterm na ziemiach 

 polskich jest blizki do południkowego w zimie, a do równoleżnikowego w lecie, to 

 izobary zbliżają się raczej do południków w lecie, zachowując w zimie charakter 

 bardziej równoleżnikowy. Na tle równomiernego bardzo rozkładu ciśnień w Pol- 

 sce uwydatniają się minima drugorzędne koło Warszawy i na Węgrzech Górnych. 



