141 



Zastosowanie dokładniejszego wzoru barometrycznego, uwzględniającego wilgotność 

 i inne drobniejsze czynniki, prowadzi do wartości h nieco wyżej 1400 m. Licząc się 

 jednak z niezupełną ustaloną wartością A b h , przyjmuje W. Meinardus wartość 

 1350 ± 150 m. 



Jednak w obrębie pasa podbiegunowego południowego mamy, według Bruce'a*) 

 oraz Kriimmela i Bogusławskiego**), 14 milionów km 2 lądu stałego i 7 mi- 

 lionów km 2 morza; ponieważ więc tylko 2 / 3 tych okolic podbiegunowych bierze udział 

 w naszym rachunku, więc wysokość przeciętną Antarktydy wypadnie zwiększyć jeszcze 

 o połowę. Otrzymamy więc 



2000 ± 200 metrów. 



Kontynent Antarktydy jest więc najwyższym ze wszystkich części świata i prze- 

 wyższa Azję, której wzniesienie średnie wynosi 950 m. W związku z tym rezultatem 

 wypada zwiększyć z 700 na 825 m wzniesienie przeciętne ogółu kontynentów na kuli 

 ziemskiej. 



Zauważymy, że dotychczasowe dane o wnętrzu Antarktydy (np. z wypraw Shac- 

 kletona i Amundsena) świadczą o zupełnem prawdopodobieństwie tak znacz- 

 nego wyniesienia tego kontynentu***); na wzniesienie to w wysokim stopniu wpływa- 

 ją zresztą znajdujące się wewnątrz Antarktydy, masy lodu i śniegu, podobnie jak to 

 stwierdzono i w głębi Grenlandji. 



*) W. S. Bruce. The area of unknown antarctic regions. (Scottish Geogr. Mag, p. .573, 1906). 

 **) Handbuch der Ozeanographie. 2 Aufl. T. I, p. 13; 1907. 



***) Por. L. M e c k i n g. Der heutige Stand der Geographie der Antarktis (Geogr. Zeitschrift. 

 1908/09, X1V/XV). 



