196 



dem, 1912). 5) Monatliche Barometerschwankungen. (Ibidem, 1912). Z ma- 

 pami izokatanabar. 



4. M. Margules. Revision der Luftdruck-Jahresmittel ósterreichischer Stationen 1886 



bis 1904. (Jahrbucher der K. K. Zentral-Anstallt fiir Meteorologie und Erdma- 

 gnetismus. Jahrgang 1904. B. XLI. Anhang. Wien, 1909). 



5. A. Woeikow. La variabilite interdiurne de la pression atmospheriąue, principale- 



ment en Asie. (Memoires de 1'Academie des Sciences de St. Petersbourg; VIII 

 serie. T. XIX JVI° 6, Petersburg, 1906). 



6. N. Ekholm. Ueber die unperiodischen Luftdruckschwankungen und einige damit 



zusammenhangende Erscheinungen. (Meteorologische Zeitschrift, T. 24; Wien, 

 1907). 



7. Klitzkowski. Untersuchungen iiber die Ursachen der unperiodischen Luftdruck- 



schwankungen. (Meteorologische Zeitschrift, T. 7, 1890). 



8. G. Rung. Repartition de la pression atmospheriąue sur 1'Europe observee de 



1881 a 1895 et direction moyenne du vent sur les littoraux. (Copenhague, 1904). 



9. Norman Lockyer. Monthly Mean Values of Barometric Pressure for 73 selected 



stations over the Earth's surface. (Solar Physics Committee. London, 1908). 



10. William Lockyer. Southern Hemisphere Surface-Air Circulation. (London, 1910). 



11. Bahr. Die interdiurne Veranderlichkeit des Luftdrucks. (Dissertation. Berlin, 1910). 



Por. także „Meteorologische Zeitschrift" (p. 497, 1911). 



12. W. Brockmoller. Die geographische Verbreitung der monatlichen Barometer- 



schwankungen. (Aus dem Archiv der Deutschen Seewarte. XXXIV. Jahrgang 

 1911. Hamburg, 1911). 



13. J. Schneider. Die jahrliche und die monatlichen Andcrungen der Luftdruckvertei- 



lung iiber Mitteleuropa. (Ann. der Hydrographie und Maritimen Meteorologie. 

 Heft XII. Bd. 41. Hamburg, 1913). 



14. W. Gorczyński. Sur la repartition gćographique de la variabilite moyenne de la 



pression de l'air en Pologne et en Europę. (Avec un Supplement concernant 

 la repartition de la variabilite moyenne de la pression dans le monde entier). 

 (O rozkładzie geograficznym zmienności średniej ciśnienia powietrza w Polsce 

 i w Europie). Extrait des Comptes Rendus de la Societe des Sciences de 

 Varsovie. 1916. IX Annee. Fascicule 6. 



Metoda korelacyjna została niedawno opracowana przez uczonych angiel- 

 skich, głównie przez K- Pearson'a, R. Hooker'a, Hutton'a i innych, 

 Odnośne prace ogłoszone były przeważnie w publikacyach „Royal Society" 

 i w czasopiśmie „Biometrica" w Londynie. Zwięzły wykład metody korelacyj- 

 nej dał G. Udny Yule w książce p. t. „An Introduction to the Theory 

 of Statistic" (Londyn, 1912). 



W języku polskim posiadamy, wydane w r. 1913, dzieło Jana Czeka- 

 nowskiego „Zarys metod statystycznych w zastosowaniu do Antropologii" 

 (N° 5 „Prac Towarzystwa Naukowego Warszawskiego"), gdzie wyłożone są głó- 

 wniejsze teorje i wzory korelacyjne. 



W zastosowaniu do Meteorologji mamy w języku polskim następujące 

 rozprawy: 



15. Wł. Gorczyński. Sur 1'application de la methode de la correlation a 1'etude de 



la temperaturę de l'air. (Badanie współzależności przebiegów temperatury me- 



