4 



ukształtowaniu czulkow nieraz poniżej, a mianowicie przy określaniu charakterystyki 

 rodzajowej oraz gatunków, będzie jeszcze mowa. Ciało zazwyczaj jest wydłużone, 

 czasem prawie walcowate, to znów słabiej lub silniej wypukłe albo trochę spła- 

 szczone; rzadko kiedy ogólny zarys jego bywa skrócony. Nogi u większości kózkowa- 

 tych są długie, tęższej lub wysmuklejszej i lżejszej budowy, to proste, to znów do wnę- 

 trza lub na zewnątrz nieco łukowato wykrzywione, przyczem wykrzywienie to bywa 

 słabiej lub silniej wyrażone. Uda są zwykle od piszczeli i szersze i tęższe, zazwyczaj 

 też jak i piszczele słabiej lub silniej spłaszczone, nieraz u swej nasady b. cienkie a potem 

 zwolna lub naraz szybko znacznie zgrubiałe. Piszczele opatrzone są zawsze od we- 

 wnętrznego swego zakończenia dwoma dłuższymi lub bardzo krótkimi, ostrymi lub tę- 

 pymi kolcami. 



Ostatni segment brzucha u samic opatrzony jest b. długim, po bokach prostolinij- 

 nym, nieco od strony swego osadzenia rozszerzonym wyrostkiem (Hylotrupes). 



Skrzydła posiadają niemal wszystkie gatunki bardzo dobrze rozwinięte i do lotu 

 przysposobione. Pokrywy są najczęściej wydłużone, czasem jednak stosunek ich dłu- 

 gości do ogółu ciała jest mniejszy, a pokrywy są wtedy jajowate (Dorcadion). By- 

 wają wreszcie bardzo skrócone, obcięte niejako, tak jak u k u s a ko. wa t y c h (Staphyli- 

 nidae). Należą tu rodzaje Necydalis i Molorchus. Samych skrzydeł owad nie chowa pod 

 pokrywy (jak kusakowate) ale wystają one poza pokrywy swobodnie, zasłaniając 

 sobą całkowicie lub częściowo wystający odwłok. 



Odnośnie rozmieszczenia gatunków to zaznaczyć należy, że jest ono b. rozmaite: 

 są takie gatunki, które można znaleźć na całym naszym obszarze, inne znów tylko 

 w pewnych odległych od siebie miejscowościach. Jest sporo gatunków zamieszkują- 

 cych u nas głównie wysokie góry, przyczem część z nich powtarza się w stronach 

 północnych naszego obszaru. 



Są też nakoniec takie, które są wyłącznie mieszkańcami równin. 



Sporo gatunków, zwłaszcza z rodu Saperdidae, pojawia się z początkiem maja, ale 

 tylko wtedy gdy ciepło wczesne rozwojowi rzeczonych owadów sprzyja; skoro jednak 

 zapanuje niepogoda i chłód, wtedy kryją się lub jako jeszcze niedokształcone poczwar- 

 ki giną. 



Inne, późniejsze, są łatwiejsze do znalezienia podczas upalnego pogodnego lata, 

 aniżeli gdy trwają dłuższe deszcze. Cerambycidae lubią ciepłe, skwarne i słoneczne 

 dnie, to też znaleźć je podczas mokrego lata jest trudno. 



Sporo gatunków z pomiędzy Cerambycidae jest rzadkich, a większość z nich na- 

 leży do nadzwyczajności na naszym obszarze. 



Szczep Spondilini. 



Pokrywy wydłużone, czułki krótkie z członkami paciorkowato połączonymi. Oczy 

 szeroko od siebie oddalone. 



Rodzaj Spondilis Fabricius. 



Rodzaj Spondilis ogólnym zarysem ciała od następnych silnie się wyróżnia, jest 

 bowiem niemal walcowaty, ostatni segment brzucha ma wyraźnie znacznie wystający 

 poza zakończenie pokryw, nogi ma krótkie, ciężkie, głowę b. dużą, na wierzchu wy- 

 pukłą, wargę górną b. małą, niewidoczną, nakrytą cokolwiek łukowato ku środkowi 

 ściętą tarczą przodu czoła, przyczem wycięcie to na całej długości swej opatrzone jest 



