7 



Szczęki górne tęgie, ku przodowi rozszerzone, a od tego miejsca brzeg ich ze- 

 wnętrzny łukowato na zewnątrz wyłamany; górna powierzchnia szczęk jest wypukłą, od 

 środka zaś opatrzone są szczęki tępym kantem a potem powierzchnią spadzistą aż do 

 środka wewnętrznej ostrej krawędzi. Warga górna mała, porośnięta długimi włoskami. 

 Wąsiki osadzone w wyraźnie guzowatych wyskokach głowy. Brzeg wewnętrzny oczów 

 tuż poza nasadą rożków jest głęboko łukowato wgięty ku środkowi. Środkiem czoła 

 i głowy przebiega wyraźne ostre wgłębienie, opatrzone wązką wygładzoną bruzdką. 

 Różki, jak powyżej wspomniałem, u samców z 12 członków złożone. Z tych pierwszy 

 najtęższy, b. duży, pałkowaty, z wierzchu spłaszczony, od spodu łukowato wgięty, drugi 

 b. mały obrączkowaty ku końcowi i ku górze rozszerzony; trzeci największy i naj- 

 dłuższy, od swej nasady wązki ku nasadzie następnego lejkowato rozszerzony; czwarty 

 podobnie ukształtowany, ale o połowę od trzeciego krótszy. Następne członki od 5 

 włącznie aż do 11, lejkowato ku zakończeniu rozszerzone, są od góry ścięte skośnie ku 

 dołowi, tak, że odpowiednio do położenia czułków patrząc na nie widzimy znaczne wy- 

 skoki u każdego członka przy zakończeniu takowego. 12-ty członek jest wrzecio- 

 nowaty, dość spiczasto zakończony. Naogól pokrój wąsików jest ciężki. Taką bu- 

 dowę znajdujemy u samców, u samic, natomiast, czułki są cieńsze o wiele i krótsze, wy- 

 skoków lejkowatych nie posiadają, są u zakończenia jakby ścięte, nadto z jedenastu 

 tylko członków złożone. Przedkarcze samic jest o wiele węższe od pokryw, dość wy- 

 pukłe, z szeroko rozpłaszczonymi bokami, na brzegu których umieszczone są trzy ró- 

 wno rozstawione, ostro zakończone zęby; z tych środkowy znacznie jest dłuższy od 

 górnego i dolnego. Oprócz tego przedkarcze na całej szerokości od strony osadzenia 

 głowy oraz swej podstawy , opatrzone jest wyraźną wązką krawędzią. 



Tarczka międzyskrzydłowa spora, półowalna. Pokrywy wypukłe, z wierzchu wzdłuż 

 nieco spłaszczone. Widoczne są na nich trzy niewyraźne, wzdłuż biegnące, wązkie, 

 Unijne wygórowania, podobnie ułożone jak u Spondilis buprestoides. Guz barkowy sil- 

 nie rozwinięty. 



Nogi dość długie, płaskie — przyczem najsilniej spłaszczone są piszczele — na ze- 

 wnątrz nieco wygięte oraz wgięte ku środkowi. Silniej spłaszczone niż uda, poznaczo- 

 ne są nadto piszczele wyraźnymi, rzadkimi nakłuciami i ostrymi chropowatościami, któ- 

 re na brzegach piszczeli ustawione są w gęsty szereg. Oprócz tego widoczne są na 

 piszczelach rzadkie, krótkie włoski. Głowa dość gęsto i wyraźnie ponakłuwana, przed- 

 karcze nierównomiernie nakłuciami poznaczone — gęściej od strony górnej niż u na- 

 sady, — pokrywy skrzydłowe zlewającymi się nakłuciami jaszczurowato poznaczone. 



Nakłucia u samców nie występują, lecz zamienione są w drobne chropowatości, 

 przyczem cała powierzchnia ciała samców jest nieco matowa. Spód ciała jest różnie 

 poznaczony, i tak: przedkarcze od spodu jest gęsto ponakłuwane, międzypiersie (meta- 

 sternam) i przedbrzusze (episternum) o wiele rzadziej, porośnięte jest natomiast dość 

 gęsto płowymi włoskami. Brzuch połyskliwy: u samców nieco włochaty, u samic zu- 

 pełnie goły. 



Barwa całego ciała czarno brunatna, na bokach i końcach pokryw przebija ton 

 czerwonawy; podgięcia pokryw, brzuch i uda są zazwyczaj czerwonawe, co uwydatnia 

 się wybitniej u samic niż u samców. 



Gąsienica o pokroju kiszkowatym, ciężka, gruba, obrzęknięta, ma głowę małą, 

 opatrzoną mocnemi, krzywymi szczękami; macki są w zaniku, nogi zaledwie wi- 

 doczne. Pierwszy pierścień jej ciała uwydatnia już zakrój na przedkarcze (u doskonałego 

 owada jest on największy z pomiędzy trzynastu). Drugi na długość jest b. krótki, z obu 



