11 



Samce od samic są większe, a w ukształtowaniu różnią się między sobą chyba 

 tylko tern, że pierwsze posiadają w stosunku do długości ciała dłuższe pokrywy. 



Barwa ciała brunatna z odcieniem rdzawym, u samców o wiele jaśniejsza; spód ciała 

 u obu płci rdzawy. Pokrywy z boków i od końca przeświecają i są zawsze głęboko 

 czerwonawo nacieknięte. 



Gąsienica podobna do gąsienicy Prionus coriarius, tak samo jak i doskonały 

 owad przebywa w lasach sosnowych i toczy psujące się korzenie starych drzew. 



Musi rzeczony owad gnieździć się też i w budulcu, gdyż wiem, że kilkakrotnie był 

 w nim znaleziony, ale tylko w większych miastach. Jaki właściwie jest czas jego ro- 

 jenia, t. j. przeobrażania w doskonały owad, — tego nie wiem; wiadomem jest mi 

 tylko tyle, że zawsze znajdowano go po połowie lata lub nawet późną jesienią. I tak: 

 pierwszy okaz, o którym wiem, znaleziony był przez Ś. p. Ludwika Dębowskiego 

 30 września 1860 roku na ścianie pałacu Prymasów; drugi przez p. Władysława 

 Brandla w połowie sierpnia 1861 roku — na parkanie przy ulicy Twardej. Tegoż roku 

 znalazł okaz samca 6 września Ś. p. Dr. Jan Sznabl. L. Dębowski znalazł w tern 

 samem miejscu na Senatorskiej ulicy na chodniku koło pałacu Prymasów jedną samicę 

 25 Sierpnia 1872 r. Oprócz tego pokazywał mi Ś. p. Zalewski, profesor botaniki, sześć 

 okazów znalezionych przez niego w mieście Lipnie późną jesienią. Okaz mieszczący 

 się w moim zbiorze, podarowany mi przez Ś. p. Wojciecha Mączyńskiego, zna- 

 leziony został w Kowlu 17 Lipca 1885 r. przez pana Władysława Hertza, urzędnika 

 kolei Terespolskiej. 



Wogóle owad ten należy u nas do rzadkości. 



Ród Łepturini. 



Rozpada się właściwie na dwa poddziały, mianowicie Stenocorini i Łepturini, ró- 

 żniące się ukształtowaniem głowy, większej znacznie u samców niż u samic, oraz dłu- 

 gością i wyglądem czułków, które u pierwszych są krótkie, końcami swymi sięgające 

 poza barki, a cały pokrój posiadają nieco odmienny od następnych. U obu poddzia- 

 łów podwinięcia pokryw skrzydłowych zachodzą na boki kadłuba i tułowia dość głębo- 

 ko i szeroko od nasady, a coraz płyciej, respective węziej, ku tyłowi. Podgięcia zaś 

 czyli epipleurae są ważkie, rynienkowate. 



Powinowactwo Stenocorini. 



Rodzaj Rhagium Fabricius. 



Głowa, jakby na szyjce osadzona, jest ponad tern zwężeniem szczególniej u sam- 

 ców silnie rozszerzona. Rozszerzony środek boków przedkarcza tworzy silny wyskok, 

 opatrzony ostrym kolcem skierowanym nieco ku dołowi. Oczy spore mają kierunek 

 nieco skośny ku dołowi i ku środkowi. 



Gąsienice ich są krótkie, szerokie, pękate, mają głowę ukrytą pod pierwszym pier- 

 ścieniem przypominającym przedkarcze. Pierścień ten jest największy i najszerszy, opa- 

 trzony w środku średnicy długości kanciastym z boków wyskokiem. Na krawędzi 

 boków pierwszego pierścienia widać owalne wyrostki, których jest trzy, podczas gdy 

 na 5 następnych pierścieniach mieści się ich po jednym. Czwarty pierścień jest dłuższy 

 niż piąty i szósty, ten ostatni zaś jest najbardziej od dołu i góry ścieśniony. Następne 

 są pozrastane, a siódmy pokrywa prawie dalsze, które są znów od niego szersze. Osta- 

 tni, t. j. 13, jest drobny. Brzegi ciała opatrzone drobnymi, rudymi włoskami. 



