12 



Rhagium sycophantha Schrank. Ryc. Nr. 6. DL c. 20 — 38"' mm. Samce zawsze 

 jeżeli nie większe to przynajmniej dłuższe od samic przytem głowę mają znacznie 

 większą, silnie guzowato od dołu rozszerzoną. Nogi u obu płci są tęgie i ciężkie, 

 piszczele zaś stopniowo coraz szersze ku zakończeniu. Wzdłuż głowy, środkiem, prze- 

 biega wązka, wcięta rynienka. Przedkarcze jest od strony głowy węższe niżeli u swej 

 podstawy, ta znów o wiele węższa niż pokrywy w barkach. Stosunek wielkości i dłu- 

 gości głowy i przedkarcza do pokryw jest u obu płci cokolwiek odmienny: 

 samce, mianowicie, posiadają te dwie części ciała, zwłaszcza głowę, silniej rozwiniętą, 

 przyczem średnica podłużna tychże części jest znaczniejsza, samice, natomiast, mają 

 dłuższe i silniej rozwinięte pokrywy. 



Przedkarcze na całej swej szerokości, tak od strony głowy jakoteż i od podstawy 

 swej, opatrzone wyraźnemi pojedyńczemi krawędziami. Przed połową pokryw, wzdłuż 

 tychże, rozpoczynają się trzy szeroko rozstawione, gładkie, Unijne listewki, które u ró- 

 żnych osobników są słabiej lub silniej uwydatnione zależnie od tego czy owad silniej 

 lub słabiej pokryty jest włosami. Barki są tępo kanciaste, zetknięcie tarczy pokryw 

 z podstawą przedkarcza jest prostolinijne. Głowa na górnej powierzchni jest pokryta bar- 

 dzo grubo dołkowatemi, rzadko rozsypanemi nakłuciami, boki zaś są o wiele drobniej 

 i gęściej ponakłuwane. Równie grubo poznaczone jest przedkarcze. Powierzchnia po- 

 kryw jest jaszczurowana a jednocześnie grubo i gęsto ponakłuwana, spód ciała zaś naj- 

 płyciej i najgęściej nakłuciami poznaczony. Barwa ciała jest niejednostajna: czasem 

 zdarzają się okazy jaśniejsze czasem znów ciemniejsze, zależnie od wieku owadów, 

 i tak: świeżo wylęgnięte owady są jaśniej żółte, starsze, natomiast, u których skutkiem 

 starcia włosków uwydatnia się więcej podkładowa smolasta barwa, mają barwę cie- 

 mniejszą. Omawiany podkład tedy porośnięty jest tu i owdzie gęstymi lub rzadszymi 

 żółto-ochrowymi włoskami. 



Wogóle wygląd owada jest pstry, i tak: środek głowy jest żółto-ochrowaty; boki 

 jej poza oczami od dołu są prawie czarne; przedkarcze na ciemniejszem tle ma dwa 

 rozstawione, szerokie, wzdłuż biegnące pasma, samo zaś rozszerzenie kanciastego wy- 

 skoku jest ciemniejsze. 



Pokrywy od strony przedkarcza są żółto ochrowe, mniej więcej w połowie ich 

 długości jednak umieszczone jest wszerz poszarpane, skośne, szerokie pasmo, poza któ- 

 rem na szerszej przestrzeni przebija pstre nieco pasmo podkładowej barwy czarnej. 

 Po niem znów widać od dołu łukowato wgięte pasmo żółto ochrowe, poniżej tegoż 

 następuje półksiężycowate gołe ciemne pasmo, aż nareszcie ku zakończeniu pokrywy 

 przybierają znów jaśniejszą ochrowatą barwę. Spód ciała i nogi, jako najgęściej wło- 

 skami porośnięte, są o wiele jaśniej ochrowate. Wzdłuż przedkarcza od strony spo- 

 dniej, środkiem, aż do końca ostatniego pierścienia brzusznego, przebiega gładka czar- 

 na listewka; pierścienie brzucha poznaczone są oczkowatemi, sporemi, gołemi centkami. 



Żyje jako gąsienica w pniakach dębowych i bukowych pod korą; jako owad do- 

 skonały wyłazi stamtąd i wyfruwa na zieleń drzewną; kwiatów unika. Doskonały owad 

 wydobywa się często z poczwarki późno pod jesień i zimuje pod korą, aby z począt- 

 kiem maja wyjść ze swego ukrycia. 



Na równinach i podgórzach pospolity; w b. wysokich górach niema go wcale, 

 gdyż brak mu tam środowisk bytowania. 



R. morda x Degeer. Ryc. M 7. Dł. c. 14 — 20,5"' mm. 



Do poprzedniego gatunku ze wszystkiego, nawet barwą, zbliżony lecz znacznie 

 mniejszy i lżej zbudowany. Samce, jakkolwiek od samic, większe opatrzone są nie o wiele 

 większą od nich głową. Oczy większe niż u poprzedniego gatunku, różki cieńsze, nogi 



