13 



dłuższe i lżejsze. Pokrywy skrzydłowe na całej długości ku zakończeniu mniej zwężo- 

 ne. Czarny podkład ciała jest na wierzchu gładszy, t. j. nie jaszczurowany. Nakłucia 

 na górnej i dolnej powierzchni ciała podobnie zaznaczone jak u poprzedniego gatunku. 

 Ciemna barwa jest główną i przebija w miejscach rzadziej porośniętych włoskami. Na 

 czarno-szarych pokrywach znać tylko dwa rozstawione, szwem rozdzielone, szerokie, 

 skośnie ku szwowi i dołowi wszerz biegnące pasma żółto-ochrowo-rdzawej barwy. 

 Nogi i spód ciała porośnięte są gęściej od wierzchu płowymi włoskami, zawsze jednak 

 ciemna podkładowa barwa silnie przebija. 



U nas dość zwykły, lęgnie się pod korą pniaków drzew liściastych, jak dąb, buk, 

 brzoza. Nie gardzi także drzewem jodłowem i dlatego też znaleźć go można i w wy- 

 sokich górach. 



UWAGA. Dwa następne gatunki różnią się oprócz innych cecłi także i tern, 

 że barwy ich ciała nie są spowodowane głównie uwłosieniem, ale są podkładowe- 

 mi barwami, widocznemi wyraźnie. 



R. bifasciatum Fabricius. Ryc. NaNs 8 i 8-a. Dł. c. 14—18"' mm. 



Różni się od poprzednich przedewszystkiem tern, że samce od samic są mniejsze 

 i wysmuklejsze o wiele, głowy mają stosunkowo jednakowej wielkości i jednakowo 

 ukształtowane, pozatem czułki, nogi całe, zwłaszcza piszczele są u samców o wiele 

 cieńsze i dłuższe. Trzy żeberkowate, wzdłuż pokryw biegnące, niemal równo rozstawio- 

 ne, Unijne listewki są o wiele wyraźniejsze niż u poprzednich gatunków. Tarcza po- 

 kryw skrzydłowych u samic w stosunku do długości głowy i przedkarcza jest większa 

 niż u samców, nadto samce posiadają pokrywy cokolwiek po bokach ścieśnione z wierz- 

 chu zaś mniej wypukłe. Przedkarcze, jakkolwiekbądź wyraźnymi rzadkimi nakłuciami 

 poznaczone, jest na ogół silnie lśniące, jakby lakierowane. Głowa, a zwłaszcza po- 

 krywy, są grubiej i gęściej ponakłuwane niż przedkarcze. Skutkiem tego, że powierz- 

 chnia ciała całego jest tylko słabo drobnymi, rzadkimi włoskami porośnięta, jest ono 

 połyskliwe, znać na niem wyraźniej wszystkie nakłucia i wygórowania. Spód ciała co- 

 kolwiek gęściej uwłosiony niż górna jego powierzchnia. 



Obie płcie różnią się też nieco rozłożeniem barw, i tak: u samców przebija wię- 

 cej rdzawej barwy, u samic, natomiast, biorą górę barwy ciemniejsze. Barwy ułożone 

 są mniej więcej w następujący sposób: głowa, przedkarcze, piersi, brzuch (za wyjątkiem 

 ostatnich trzech pierścieni) oraz uda i końce piszczeli są smolisto czarne. Boki 

 pokryw, poczynając od zetknięcia się z przedkarczem, podwinięcia tychże, różki i pi- 

 szczele oraz trzy pierścienie brzucha są rdzawe. Na tarczy pokryw widoczną jest duża, 

 wzdłuż tychże ciągnąca się czarna plama, która poczyna się bardzo szeroko u nasady, a ku 

 zakończeniu pokryw zamienia się w czarną kreskę, umieszczoną po obu stronach szwu. 



Poza barkami widnieją dwie, skośnie ku szwowi i ku dołowi skierowane, biało- 

 żółte plamy, w pośrodku przed czarną kreską lub takiejże barwy pasemkiem wązkiem 

 przedzielone; przed zakończeniem pokryw mieści się druga para podobnych plam: te są 

 kształtu półksiężyca z końcami ku dołowi zwróconymi. U samców opisane plamy są 

 węższe, przytem druga para gubi się na tle rdzawego zakończenia pokryw. Wogóle 

 u samców widać na dolnych częściach pokryw przewagę barwy rdzawej z dwoma ciem- 

 niejszemi smużkami, skierowanemi ku zakończeniu, przyczem czarne smużki te umie- 

 szczone są na dwóch opisanych listewkach wygórowanych. 



Owad przeważnie górski; jako gąsienica trzyma się głównie jodeł i świerków. 

 U nas niezbyt pospolity. Znalazłem rzeczonego owada w Złotym Potoku 25 Maja 

 1900 roku. 



