14 



R. inguisitor Linneus. Ryc. ,V? 9. Dł. c. 11 — 16"' mm. Najmniejszy z po- 

 między wszystkich wymienionych gatunków. Samce od samic są mniejsze. Różnice 

 w ustosunkowaniu wielkości głowy, przedkarcza i pokryw są bardzo nieznaczne, ale 

 zawsze widoczne. Samice są okazalsze, samce zaś drobniejsze, posiadają one zato tęższe 

 i dłuższe czułki oraz cokolwiek grubsze nogi. Trzy pary zwykłych, linijnych, listewko- 

 watych wygórowań są wyraźnie widoczne i ciągną się z równem natężeniem przez 

 całą długość pokryw. Barwa przeważająca podkładu jest smolisto czarna. Uda od 

 nasady strony wewnętrznej ku piszczelom, jako też tc ostatnie, są rdzawe; końce pi- 

 szczeli i połączenia z niemi ud są ciemniejsze. Główna barwa pokryw jest rdzawa, ale 

 ponieważ ich powierzchnia porośnięta jest plamisto krótkimi, przystającymi, bialawo-pło- 

 wymi włoskami, wydaje się przeto o wiele jaśniejszą. Upstrzenia nieporośnięte są 

 czarne. Pierwsze z nich mieści się w pewnem oddaleniu od barków, za nimi, i ciągnie 

 się po obu stronach rozszerzając się od dołu; druga plama, w połowie długości pokryw 

 umieszczona, jest wzdłuż od pierwszej szersza i bardzo poszarpana; trzecia, wreszcie, 

 podobniejsza do pierwszej, mieści się w znacznym odstępie od zakończenia pokryw. 

 Dwie środkowe pary linijnych żeberek na pokrywach są dwukrotnie przerwane barwą 

 rdzawą na dość znacznych odstępach; krawędź boczna pokryw i podgięcia (epipleurae) 

 są rdzawe. Opisane plamy u różnych osobników są bardzo różnie poznaczone, 

 a upstrzenia zawsze są odmienne: niekiedy przeważa cokolwiek czarniawa, niekiedy 

 zaś płowo-ruda barwa. Wogóle wszystkie plamy są bardzo poszarpane i nie mają 

 ścisłych granic. 



Owad w górach b. pospolity, rzadszy na równinach. Trzyma się pieńków drzew 

 iglastych, oraz toczy parkany i słupy wkopane w ziemię, jest przeto dla budulcu 

 szkodliwy. Znajdowałem go tu i owdzie: Tarchomin 23/2 1884 roku, Krynica 4/8 

 1897 roku, Ojców 6/6 1899 roku (wyhodowane z poczwarek znalezionych w pniakach 

 jodłowych), Urle 10/6 1910 r. 



Rodzaj Rhamnusium Latreille. 



Głowa osadzona na szyjce, której połączenie z pierwszą jest silniej uwydatnione 

 niż u poprzedniego rodzaju, a wystające boczne wyskoki przedkarcza są cokolwiek 

 u swego zakończenia stępione. 



Rh. bicolor Lin. Ryc. M 10. Dł. c. 15 — 21"' mm. Rozmiary i zarysy u obu 

 płci są niemal jednakowe, samce posiadają tylko cokolwiek większą głowę i nieco 

 dłuższe i tęższe czułki Jak już nadmieniłem, głowa u nasady o wiele szersza od 

 szyjki; dolne jej, boczne kanty są mocno wystające, a wyskoki, w których osadzone są 

 różki, silnie uwydatnione; wzdłuż głowy, środkiem, przebiega głęboka, w połowie 

 swej długości skrócona, ostra bruzdka, mieszcząca się między dwoma guzami, poza 

 którymi głowa jest silnie zaklęśnięta. Przedkarcze ma szyjkę powstałą z szerokiego 

 wgłębienia, ciągnącego się wszerz poza nasadą głowy; na tarczy tegoż widoczne 

 są dwa szeroko rozstawione, mniej więcej jajowate, skośnie ku bokom i dołowi skie- 

 rowane guzy. Za nimi widoczną jest głęboka, szeroka bruzda, poza którą mieści się 

 znów wyraźna krawędź w kształcie nawiasu, którego łukowato wygięty środek skiero- 

 wany jest ku dołowi. Tarczka międzyskrzydłowa spora, półksiężycowata. Pokrywy 

 więcej niż 4 razy dłuższe od przedkarcza, a dwa i pół raza dłuższe niżeli ich szero- 

 kość w barkach; boczne brzegi pokryw niemal zupełnie równoległe; guzy barkowe wy- 

 raźne, tępokanciaste; zakończenie pokryw owalne. Podwinięcia są szersze od strony 

 barków, a zwężają się coraz bardziej ku końcowemu zaokrągleniu pokryw. Toż samo 

 można powiedzieć o węższych jeszcze podgięciach (epipleurae). Boczna, wązka krawędź 



