15 



jest na całej długości pokryw widoczna, a u ich okrągławego zakończenia szerzej od- 

 sądzona. Głowa i przedkarcze są poznaczone nakłuciami, na bokach gęściej, a po- 

 środku o wiele rzadziej; wierzch przedkarcza gładki, szklisto-lśniący. Całe pokrywy 

 poznaczone są gęstemi, wyraźnemi nakłuciami i mają wygląd jaszczurowany. Trzech zwy- 

 kłych, wzdłuż biegnących, Unijnych wygórowań na pokrywach widać tylko słabe ślady. 



Głowa, przedkarcze, spód ciała, a zwłaszcza piersi całe porośnięte są nieco włos- 

 kami. Najgęściej porośnięte są boki głowy i przedkarcza, najsłabiej wierzch dwóch 

 pierwszych oraz powierzchnia brzucha. O ile rozmiarami składowych części ciała obie 

 płcie prawie się między sobą nie różnią, o tyle w barwach i ich podziale różnice są 

 bardzo widoczne i znaczne. I tak, podczas gdy barwa całego ciała samców jest jasno- 

 rdzawo-żółta. z cokolwiek od jego ogółu jaśniejszemi i żółtszemi pokrywami, to sa- 

 mice posiadają: głowę, przedkarcza, spód tegoż i całe nogi jasno-ponsowo-rdzawe, po- 

 krywy ciemno-szafirowe z połyskiem metalicznym, a wązkie podgięcia (epipleurae) 

 żółto-rdzawe. Czułki u samic, począwszy od ciemnego zakończenia piątego członka 

 (który jest od nasady czerwony) a skończywszy na ostatnim, są coraz ciemniejsze, 

 niemal czarne. U obu płci całe piersi, a u samic także i tarczka (scutellum), są czarne. 

 Brzuch u samic jest jasno-ponsowo-rdzawy. 



Omawiany owad lęgnie się i odbywa przemiany zwykle w butwiejących wierzbach 

 i w drzewach należących do topolowatych. Wydobywa się z poczwarki zwykle przed 

 połową czerwca i trwa do połowy lipca. 



Nie umiem powiedzieć, czy należy go uważać za rzadkiego, czy też zaliczyć do 

 pospolitych, gdyż znajdowałem go dość często i to w znacznej ilości, a mianowicie: 

 Bielany pod Warszawą 7/7 1875 r., 6 samców (na wierzbach); Wilanów 10/6 i 14/6 1892 r., 

 5 samic (koło dziupli na topoli); Bielany 7/6 i 14/6 1904 r., piętnaście samic na pniach. 



UWAGA. Sporo rodzajów i gatunków, zaliczanych w systematycznym po- 

 rządku do Stenocorina, przedstawia wybitne różnice w ukształtowaniu; i tak: głowa 

 ich jest mniejsza niż u rodzajów Rhagium i Rhamnasiiim; nadto u wielu rodza- 

 jów, zbliżonych bardziej do właściwych Lepturini, charakterystyczne rozszerzenie 

 przedkarcza w wyskok opatrzony kolcem słabiej jest uwydatnione niż u poprze- 

 dzających je, wymienionych już gatunków -lub też nawet rzeczonego rozszerzenia 

 brak jest zupełny. Głowę mają drobniejszą, węższą, stosunek zaś długości głowy 

 wraz z przedkarczem do długości pokryw jest bardzo zmienny, a pokrywy są 

 niekiedy mało, niekiedy zaś znów znacznie wydłużone. 



Rodzaj 0xymirus Mulsant. 



Boczny wyskok przedkarcza b. wyraźny, sam jego kolec mocno stępiony; zwęże- 

 nie przedkarcza poza osadzeniem jest tern wybitniejsze, że posiada brzeg naokoło od- 

 razu o wiele szerzej wywinięty. Nasada przedkarcza jest znacznie szersza od górnej 

 jego strony, t. j. od osadzenia w niem głowy, węższa zaś o wiele od pokryw w barkach. 



Ox. cursor Linneus. Ryc. JSfs 11 i 1 la. Dł. c. 14,5 — 20"' mm. Samice i samce 

 są tej samej długości, pierwsze są jednak węższe, mają dłuższe czułki (niemal tak 

 długie jak całe ciało), dłuższe i tęższe nogi, a zwłaszcza same łapki; obie płcie różnią 

 się też niepomiernie barwą i jej rozłożeniem. Do podanego opisu głównych cech ro- 

 dzajowych należy dodać, że przód głowy, wraz ze zwężonemi stopniowo ku końcowi 

 szczękami, jest wyraźnie wydłużony. Głowa u swej nasady o wiele węższa od górnego 

 brzegu przedkarcza; pokrywy od przedkarcza o wiele szersze, przyczem stosunek rzeczo- 

 nej szerokości znaczniejszy jest u samic niż u samców; guz barkowy zaraz od samego 



