16 



początku b. wyraźny, podłużny. Długość pokryw niemal cztery razy większa niż 

 przedkarcza, boki ich zaś stopniowo ku zakończeniu zwężone i u takowego cokolwiek 

 łukowato zaokrąglone; są one opatrzone od strony szwu maleńkim kolcem, który to 

 kolec poprzedza z zewnątrz drobne, krótkie wykrojenie. Przedkarcze opatrzone jest od 

 górnego i dolnego brzegu wyraźną krawędzią, a środkiem jego, wzdłuż, od góry do 

 dołu przebiega szerokie wgłębienie, na którem, także wzdłuż, widoczną jest wyraźna 

 z obu stron, b. skrócona z obu końców listewka. Zagłębienie to utworzone jest przez 

 dwa boczne silne wygórowania, które się nagle pochyło zapadają w zagłębienie poza 

 górnym brzegiem oraz przed podobnem zwężeniem od strony nasady przedkarcza. 

 Końce tych wygórowań są guzowate. Na każdej pokrywie z osobna, wzdłuż tychże, 

 przebiegają dwa rozstawione, kanciaste wygórowania, gubiące się ku zakończeniu. 

 Głowa i przedkarcze są gęsto, drobno ponakłuwane, a cała tarcza pokryw cokolwiek 

 grubszemi, zlewającemi się nakłuciami poznaczona. Całe ciało porośnięte jest rudo-żół- 

 tymi, lśniącymi włoskami, rzadszymi o wiele od strony powierzchni górnej, a od 

 spodu najgęstszymi na piersiach i odwłoku. 



Barwa, jak już nadmieniłem, przedstawia u obu płci wybitne różnice, i tak, gdy 

 samce są cale szaro-czarne, a tylko brzeżek wargi górnej i drobne znaczki u nasady 

 czułków są rdzawo-czerwone, to samice na tle tejże szaro-czarnej barwy posiadają 

 górną część wargi rdzawą; czułki, dwa szerokie pasma wzdłuż, przez całą długość po- 

 kryw biegnące, oraz boczne brzegi pokryw i podgięcia są także rdzawe. Cały spód 

 ciała jest nieco ciemniejszy. Uda od góry wzdłuż są czarne, od dołu zaś oraz całe 

 piszczele i łapki są znów nieco jaśniej rdzawe. 



Żyje jako gąsienica pod korą schnących jodeł i świerków, oraz w sterczących 

 pieńkach, pozostałych po ścięciu drzew; jako doskonały owad na zieleni igieł jodeł 

 lub świerków, lub też na kwiatach łąk leśnych. Gdzie brak jest starodrzewiu, tam się 

 też owada rzeczonego nigdzie nie znajdzie. 



Owad górski lub podgórski, na równinach u nas niema go wcale. Znajdowałem 

 go parokrotnie w Tatrach: Czarny Staw Gąsienicowy 18/8 1893 r., brzegi Morskiego 

 Oka 22/2 1893 r., oraz Złoty Potok 25/5 1900 r. 



Podrodzaj Stenochorus Fabricius vel Toxotus S e r v i 1 1 e. 



Główną cechą rodzajową jest krótkie, głębokie wykrojenie od wewnętrznej strony 

 zakończenia piszczeli, które mieści się poza dwoma zwykłymi kolcami. Ciało jest 

 bardziej wysmukłe niż u poprzedniego gatunku. 



St. meridianus Panzer. Ryc. «Y°N° 12 i 12a. Dł. c. 15,5'" — 24"' mm. Sa- 

 mice od samców są większe i tęższe oraz mają mniej zwężone ku zakończeniu po- 

 krywy, które znów są dłuższe w stosunku do długości głowy i przedkarcza u pierwszych 

 niż u drugich. Średnica głowy wszerz wraz z oczami, — szersza cokolwiek niż u po- 

 przedniego gatunku, — równa jest szerokości przedkarcza wraz z wyskokami, przyczem 

 te ostatnie wybitniejsze są o wiele u samic niż u samców, lecz zato bardziej stępione. 

 Dwukrotne szyjkowate zwężenie przedkarcza posiada niemal tąż samą wybitność i toż 

 samo prawie oddalenie od górnego co i od dolnego brzegu przedkarcza. Nasada 

 przedkarcza u samic szerszą jest widocznie u podstawy niż od górnego brzegu, t. j. 

 przy nasadzie głowy, gdy tymczasem samce mają równie szerokie przedkarcze od 

 strony głowy co i u podstawy. Wzdłuż przedkarcza, środkiem, przebiega od góry i dołu 

 skrócona rynienka, której końce dotykają do górnego i dolnego szyjkowatego ścieśnie- 

 nia przedkarcza; przestrzeń, zawarta między temi ścieśnieniami, jest okrągławo wypukła, 

 a na długości rynienki ku tejże zapadnięta. Od opisanej formy zdarzają się też i zbo- 



