17 



czenia i zamiast okrągławej wypukłości widnieją dwa guzowate wygórowania. Samo 

 przedkarcze węższe jest o wiele od pokryw w barkach. Jak powyżej wspomniałem, 

 przedkarcze u samic jest dłuższe niż u samców oraz ku tyłowi mniej zwężone, a zwę- 

 żenie to uwydatnia się silniej począwszy od bark aż do połowy długości pokryw, po- 

 czem szerokość ich zwęża się bardzo powoli. Zakończenie pokryw, z początku okrąg- 

 ławe, posiada końce skośnie od szwu ku dołowi płytko, łukowato wykrajane. Listewko- 

 wate, Unijne, wzdłuż tarczy pokryw biegnące wygórowania są albo słabo uwydatnione 

 lub też wcale ich niema. Brzeźna krawędź, odgraniczająca podwinięcia od podgięć, jest 

 więcej stępiona niż u poprzedniego gatunku. Same podgięcia wązkie, wyraźne, szer- 

 sze o wiele u barków zwężające się powoli ku zakończeniu pokryw, zawarte są między 

 dwoma wązkiemi krawędziami. Nogi i czułki są cokolwiek dłuższe u samców niż 

 u samic. Całe ciało od górnej strony grubszemi i rzadkiemi oraz gęstszemi, b. plytkiemi 

 nakłuciami pokryte oraz króciutkimi, dość gęstymi, jedwabistemi, lśniącymi wioskami 

 porośnięte. 



Piersi porośnięte są jeszcze dłuższymi włoskami gęściej niżeli reszta spodu ciała. 



Barwa zmienna — szczególnie u samic. I tak: głowa, przedkarcze, tarczka i piersi 

 są sawsze czarne; macki, nasada czułków aż do połowy trzeciego członka, pokrywy 

 skrzydłowe, uda i piszczele oraz brzuch są jaśniej lub ciemniej żółto-ochrowate; końce 

 ud i piszczeli, łapki i osiem członków wąsików są brunatne. Takie są barwy typowe, 

 u wielu wszakże okazów, zwłaszcza u samic, barwy są niejednakowe; zdarza się to też 

 i u samców, posiadających bardzo wyraźny, czarniawy naciek, najciemniejszy u końca 

 pokryw a coraz jaśniejszy ku górze. Samice, atoli, oprócz tego, że mają takiż naciek 

 na pokrywach, posiadają często całe pokrywy w ton brunatny wpadające, a tylko przed 

 barkami od strony tarczki (scutellum) widoczną jest żółto-rdzawa, głębiej lub płyciej 

 zachodząca plama, przyczem uda oraz nasada czułków wpadają wtedy w ton ciemniej- 

 szy, rdzawy, lub też nakoniec całe ciało samic jest zupełnie szaro-czarne. Ta ostatnia 

 forma u samic bywa dość częstą (samca tejże barwy nigdy jeszcze nie widziałem), 

 a wtedy samice ogólnym zarysem zbliżone są na pozór do samców poprzedniego ga- 

 tunku i bywają z nimi błędnie uważane za tożsamość. W wielu zbiorach widziałem 

 taką usterkę. 



Owad w górach i na równinach niezbyt rzadki. Jako gąsienica żyje i przeobraża 

 się w uszkodzonych grubszych gałęziach drzew liściastych, jak: wiele gatunków wierzb, 

 czeremcha, sakłak (Primus mahaleb), dzikie grusze i jabłonie. Jako doskonały owad 

 przesiaduje na liściach tychże drzew lub też na kwiatach różnych roślin zielnych. Nato- 

 lin 25 czerwca 1888 r., Wilanów 24 czerwca 1892 r., Saska Kępa 9 czerwca 1898 r. 



St. quercus Goeze. Ryc. 3^JSf» 13 i 13a. Dł. c. 13,5—20'" mm. Ogólnym po- 

 krojem do poprzedniego gatunku nieco zbliżony, ale pokrywy w stosunku do długości 

 głowy i przedkarcza ma krótsze, a nogi, szczególniej u samców, tęźsze. Samice od sam- 

 ców są znacznie większe, pokrywy mają szersze, nogi i czułki o wiele lżejsze i krótsze. 

 Głowa grubemi nakłuciami dość gęsto poznaczona; nakłucia przedkarcza są o wiele dro- 

 bniejsze i nieco rzadsze. Wszelkie wyskoki i wygórowania są o wiele mniej wybitne. Pokry- 

 wy na całej swej powierzchni poznaczone są ospowatemi, nieregularnemi szramami, wy- 

 twarzającemi dziewięć par słabo uwydatniających się bruzdek, których granice poprze- 

 rywane są rzeczonemi szramkami. Całe ciało drobnymi, płowo-żółtymi włoskami nie- 

 zbyt gęsto porośnięte. Uwłosienie pokryw jest najsłabsze, piersi zaś — najsilniejsze. 



Barwa u obu płci odmienna. Samce są szaro-czarne z dwoma dużemi, podługo- 

 watemi, ponsowemi plamami wzdłuż bark i takiejże czerwonej barwy brzuchem, samice 

 natomiast, mają całe pokrywy albo zupełnie jasno-ochrowo-żółte, albo też ciemno-rdza- 

 Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 2 



