20 



osobników jest odmienny: niekiedy plamy są większe, wyraźniejsze, to znów mniejsze, 

 nacieknięte. 



Włoski na ciele są płowo-złotawe. 



Owad wyłącznie górski. Gąsienica jego żyje w butwiejących jodłach i świerkach; 

 jako owad doskonały przesiaduje na kwiatach roślin zielnych, szczególniej na barszczu 

 (Heracleum). U nas w górach niezbyt rzadki. Znajdowali go: ś. p. E. Szleziger 

 Dyr. B. Pols. Zakopane, koło Kuźnic, 30 czerwca 1896 r., oraz tamże 3 lipca 1897 r. p. 

 H. Lgocki.Ś. p. MichałRybiński znajdował go też koło Zakopanego 1898 r., oraz 

 w całem paśmie Karpat Wschodnich : Worochta, Ardżeluza, Howerla, Kizie Ułohy. 

 S. p. Wojciech Mączyński znajdował go w Zakopanem oraz w Rytrze 1902 r. 

 Ja sam znalazłem tylko jeden okaz samca o pokrywach kasztanowatych u stóp Nosala 

 2 sierpnia 1903 r. na barszczu (Heracleum). 



P. ąuadrimaculata Lin. Ryc. N° 16. Dł. c. 11 — 22"' mm. Ze wszystkich cech, 

 oprócz barwy samców, do poprzedniego zbliżony. 



Samice od samców są nieraz dwa razy dłuższe. Czułki nieco, nogi zaś, zwłaszcza 

 u samców, tęższe niż u poprzedniego gatunku. Obie płcie posiadają jednakowe ubar- 

 wienie, przyczem poszczególne osobniki różnią się trochę odmiennem ułożeniem czar- 

 nych plam, które raz są większe, to znów mniejsze, zawsze jednak kierunek i rozmiesz- 

 czenie ich jest mniej więcej podobne. Główna barwa pokryw jest trochę więcej ochro- 

 wata niż u samic poprzedniego gatunku. Plam czarnych jest cztery, t. j. po dwie na 

 każdej pokrywie. Pierwsza para, większych, umieszczonych poza barkami, kształtu mniej 

 więcej jajowatego (odwrotnie), jest skośnie ku dołowi szerszą stroną zwrócona oraz rozdzie- 

 lona szeroko od strony szwu barwą jasno-ochrową. Druga para umieszczona jest w spo- 

 rym od pierwszej odstępie poza połową długości pokryw, i węziej jasną ochrową barwą 

 koło szwu rozdzielona; same plamy są mniej więcej czworoboczne, od strony boków 

 pokryw skośnie ku dołowi zwężone. Wogóle wszystkie plamy nie mają ściśle określo- 

 nych granic i kształtów i okazują dążność do tworzenia wyskoków. Zdarza się u nie- 

 których osobników, a zwłaszcza u bardzo dużych samic, że plamy te przybierają postać 

 małych czarnych centek. 



Co do barwy, to za wyjątkiem ochrowatych, bardzo jasnych pokryw, pozostała po- 

 wierzchnia ciała, plamy na pokrywach, nogi i czułki są zupełnie czarne. Jaszczuro- 

 wate chropowatości na pokrywach są wyraźniejsze, nakłucia grubsze niż u poprzedniego 

 gatunku, a pokrywy cokolwiek matowe. 



Owad w górach pospolity. Szczawnica 20 sierpnia 1876 r., Tatry: Kopciów Upłaz 

 20 sierpnia 1893 r., Nosal 28 sierpnia 1903 r. Zdarza się też na podgórzu kieleckiem: 

 Złoty Potok, Doliny Ojcowa; znajdował go tam E. Szleziger. Na równinach Kujaw, 

 Mazowsza i Podlasia niema rzeczonego owada wcale, ale zato pojawia się on w stronach 

 kraju więcej ku północy wysuniętych. Znalazłem sam kilka okazów w okolicach Wigier, 

 nad jeziorem: Wola Gawrychowska 3 lipca 1904 r. 



Żyje jako gąsienica pod korą grubych pieńków drzew iglastych, a jako doskonały 

 owad na roślinach zielnych, jak: Heracleum, Daucus carota, na różnych gatunkach Spirea 

 oraz bardzo chętnie na Epilobium. 



Rodzaj Evodinus Lec on te. 



Od poprzedniego rodzaju różni się więcej stępionymi guzami barkowymi oraz bar- 

 dziej wyokrąglonymi kształtami pokryw, których końce nie są ścięte, lecz się skośnie 



