21 



zaokrąglają ku zakończeniu. Nasada czwartego członka łapek dochodzi niemal do samej 

 nasady rozdwojonego trzeciego członka. Uda są grubsze, nogi tęższe i stosunkowo krót- 

 sze, czułki także; tarczka półowalna, trochę podługowata. 



E. interrogationis Lin. Ryc. .Y° 17. Dł. c. 7,5 — 10"' mm. Samice są trochę 

 większe od samców. Do ogólnych cech rodzajowych należy dodać, że oczy są b. duże 

 i mocno wypukłe, że głowa jest cokolwiek krótsza oraz więcej rozszerzona, górna strona 

 przedkarcza okrągławo wypukła, ze śladami wzdłuż, środkiem biegnącej, wygładzonej 

 wewnątrz bruzdki. Głowa i przedkarcze są trochę chropowate, rzadziej ale grubiej po- 

 nakłuwane niż cała powierzchnia pokryw. Całe ciało porośnięte płowymi, krótkimi włos- 

 kami, krótszymi i rzadszymi o wiele z wierzchu, zwłaszcza na pokrywach, niż na spo- 

 dzie ciała. 



Barwa całego ciała oraz plam na pokrywach, za wyjątkiem blado szarawo ochro- 

 watej głównej barwy pokryw, jest ciemno czarna. Plamy na pokrywach są rozłożone mniej 

 więcej w następujący sposób: u nasady mieści się szeroka, często do bark dochodząca, 

 niezbyt głęboko ku dołowi zachodząca plama, która b. często jest skrócona. Niekiedy 

 koło bark widać dwie czarniawe plamki, niekiedy wreszcie plamek tych jest brak. 

 W znacznym od rzeczonej plamy odstępie, przez połowę tarczy pokryw, wzdłuż, głęboko 

 ku końcowi umieszczona jest plama, przypominająca cokolwiek znak zapytania; plama 

 ta łączy się często z poprzeczną górną i wtedy podobieństwo do znaku zapytania jest 

 uderzające; dolne jego wykrzywienie dosięga często brzegu pokryw, górna zaś strona 

 rozszerzona jest ku szwowi. Oprócz tego u zakończenia pokryw mieści się okrągława, 

 ku środkowi zwrócona, nieduża plamka, której boki zachodzą na brzeg. Nadto na pod- 

 winięciach widoczna jest podługowata, głęboko ku połowie długości sięgająca, czarna 

 smuga. Nakoniec w połowie długości pokryw mieści się krótsza od poprzedniej, prawie 

 trójkątna, ku dołowi rozszerzona plamka. 



Owad omawiany znaleźć można tylko w wysokich górach, ale i tam jest niezbyt 

 częsty. Gąsienica jego toczy pod korą miazgę pniaków, pozostałych po wyrąbaniu koso- 

 drzewiny lub limby. Jako owad doskonały trzyma się roślin złożonych (Compositae), 

 jak Chrysanthemum, lub różne gatunki ostu. Znajdowali go: Włodzimierz Hr. 

 Dzieduszycki koło Zakopanego 1885 r., ś. p. M. R y b i ń s k i tamże 7 lipca 1898 r., 

 oraz na Czarno-Horze, Howerla 1899 r.; p. Stefan Stobiecki oraz p. Henryk 

 Lgocki na Babiej Górze 25 czerwca 1898 r. 



E. clathratus Fabricius. Ryc. JMś 18. Dł. c. 9 — 10"' mm. Do poprzedniego 

 gatunku ogólnym zarysem b. zbliżony, w szczegółach jednak, zwłaszcza barwą, wielce 

 się od niego różni. 



Środkowe zwykłe, boczne wyskoki przedkarcza są jeszcze więcej stępione, a na 

 słabo wypukłej tarczy tegoż, środkiem, wzdłuż biegnąca bruzda zaledwie jest widoczną. 

 Głowa i przedkarcze płytko, gęsto ponakłuwane, powierzchnia pokryw, oprócz grubszych 

 gęstych nakłuć poza połową długości, jest jaszczurowana z zadzierzystemi. tu i owdzie 

 rozsianemi chropowatościami, które wykazują b. niewyraźną dążność do tworzenia wzdłuż 

 biegnących, listewkowatych, Unijnych wygórowań. W dalszym ciągu, na więcej niż 

 jednej trzeciej długości, widoczne są spore, ospowate, płytkie dołki, które się gubią 

 przed zakończeniem pokryw, zakończenie zaś tych ostatnich jest tylko gęsto, drobno po- 

 nakłuwane. Rąbek szwu na całej długości tegoż wyraźny, ku tyłowi coraz więcej wgłę- 

 biony. (Czy zawsze?) 



