22 



Całe ciało drobnymi, krótkimi, szarawymi włoskami pokryte, tak od spodu jak 

 również i na wierzchu. 



Barwa ogólna ciała ciemno-brunatna, nogi ciemno-czerwono-rdzawe; uda na końcu, 

 a piszczele u swej nasady, są czarne; osadzenie czułków oraz nasada każdego członka 

 tychże, zwłaszcza począwszy od trzeciego, stopniowo ku końcowi, coraz głębiej na dłu- 

 gość każdego z osobna, jest czerwono-rdzawa. Na pokrywach widoczne są tu i owdzie 

 rzadziej lub gęściej rozsypane, żółto-ochrowate plamki, które najgęściej ustawione są na 

 ospowatej powierzchni i zajmują między dołkami gładszą i równiejszą przestrzeń; nie- 

 kiedy jasne te plamki tworzą na pokrywach wyraźniejsze, jasno-ochrowate, przez całą 

 szerokość pokryw przechodzące pasmo. Podgięcia (epipleurae) są rdzawo-żółte, łapki 

 brunatne. 



Spotyka się tylko w wysokich górach. Gąsienica żyje w pniakach jodłowych, 

 a doskonały owad na kwiatach roślin łąkowych i leśnych, głównie na barszczu (Hera- 

 cleum), lub tawule (Spirea). W Tatrach, koło Zakopanego, dość częsty. Znajdowałem go 

 sam u stóp Nosala 29 lipca 1903 r. Znajdowali go poprzednio: E. Szleziger 7 lipca 

 1897 r., p. Henryk Lgocki, p. Stefan Stobiecki i ś. p. Michał Rybiński. 



Rodzaj Acmeops L e c o n t e . 



Boczne wyskoki rozszerzonego w pośrodku swej długości przedkarcza są silnie 

 stępione i okrągławo-guzowate, a przedkarcze wydaje się jakby było bez wyrostków. 

 Boki przedkarcza, począwszy od brzeżnego guza, są aż do nasady równoległe. Sa- 

 mice wszystkich gatunków są większe od samców. 



A. pratensis Laicharting. Dł. c. 7 — 11"' mm. Zakończenie pokryw skrzydło- 

 wych posiada b. niewyraźne, skośnie ku szwowi słabo uwydatnione, drobne ścięcie, 

 które dostrzedz można przy użyciu soczewki, a które sprawia, że brzeg pokryw u ich 

 zakończenia wydaje się zaokrąglony. Przedkarcze rzadkimi, drobnymi ale wyraźnymi 

 nakłuciami poznaczone, pokrywy ponakłuwane gęściej a jednocześnie i grubiej. Nakłu- 

 cia u samic są silniej zaznaczone, przyczem samice, zwłaszcza na górnej powierzch- 

 ni słabiej uwłosione niż samce. Całe ciało wraz z nogami pokryte jest jasno-płowymi 

 włoskami; włoski na przedkarczu, a zwłaszcza po jego bokach, są najdłuższe, najgęstsze 

 zaś na pokrywach; spód ciała jest wprawdzie dość gęsto porośnięty, ale włoski są dro- 

 bniejsze. Prócz różnic zaznaczonych, obie płcie różnią się też barwą; i tak, podczas gdy 

 ciało samców,— za wyjątkiem ochrowo-żółtych pokryw, na których powierzchni przebiegają 

 trzy: t. j. na szwie jedno a na pokrywach dwa czarniawe pasma — jest wraz z nogami 

 i czułkami zupełnie czarne, a tylko kolce u zakończenia piszczeli są rdzawe, to samice 

 posiadają pokrywy zupełnie rdzawo-ochrowo-żółte, jak również piszczele i łapki, które są tej 

 samej barwy. Zdarza się przytem często, że tylko nasada łapek jest jaśniejsza, a zresztą 

 składające je członki są brunatne. Dodać należy, że szerokie, czarniawe pasma na po- 

 krywach u samców zanikają ku zakończeniu, przytem bywają niekiedy słabo, niekiedy 

 zaś silnie zaznaczone i wraz z zakończeniem pokryw zupełnie czarne. Barwa czarna 

 pokryw bierze nieraz przewagę, to też zdarzają się okazy o zupełnie czarnem ciele. Gą- 

 sienica żyje pod korą butwiejących pniaków dębowych, a doskonały owad na świeżo 

 ściętem drzewie lub na kwiatach leśnych. 



Częściej spotkać go można w górach niż na równinach. U nas b. rzadki. 



Oprócz jednego okazu, który sam spotkałem w Wawerskim lesie 20 czerwca 1884 r., 

 znalezionych przez innych zbieraczów pod Warszawą, omawianych owadów nie zdarzyło 



