25 



C. humeralis Schaler. Dł. c. 8 — 10"' mm. Odstęp między dolną krawędzią 

 oczów a stępionym kantem głowy wyraźny, głowa przed osadzeniem swem, szczególniej 

 u samców szersza niż u rodzaju Acmeops. Czułki trochę cieńsze. Głowa i przedkarcze 

 gęsto i drobno, a pokrywy grubiej o wiele i rzadziej ponakłuwane. Całe ciało porośnię- 

 te jest żółtymi włoskami, przyczem głowa i przedkarcze najgęstszymi, najdłuższymi 

 i kosmatymi włoskami pokryte. U niektórych świeżo wyklutych okazów włoski te są 

 tak gęste, że nie widać podkładowej, ciemniejszej o wiele barwy ciała, u starych zaś 

 owadów włoski są rzadsze, dzięki czemu widać wyraźnie gładką, czarniawą, wzdłuż 

 przedkarcza biegnącą, od góry i dołu skróconą smużkę. Zresztą całe ciało, zwłaszcza 

 pokrywy i nogi porośnięte są daleko drobniejszymi, rzadszymi i krótszymi włoskami. 

 Barwa głowy, przedkarcza, tarczki, całego spodu ciała, ud od połowy do zakończenia oraz 

 nasada piszczeli jest coraz silniej czarna. Szew jest na całej swej długości po bokach 

 wąziutko zaczerniony, reszta zaś ciała jest jasno-ochrowo-żółta, przyczem najjaśniejsze 

 są pokrywy. E. R i 1 1 e r w swem dziele podaje barwę pokryw także czarną z dwoma 

 podłużnemi, czerwonawemi, szeroko rozstawionemi, zaraz u nasady pokryw umieszczo- 

 nemi pasemkami; piszczele są według niego zupełnie czarne. Rzeczonej odmiany do- 

 tychczas jednak w kraju nie znalazłem, ani na takową w żadnym ze zbiorów krajowycli 

 nie natrafiłem. 



Gąsienica żyje pod korą dębowych pieńków, a owad na kwiatach dębu, grabu lub 

 wiązu. Pojawia się z początkiem maja i o ile niema chłodów nie jest zbyt rzadki; 

 z końcem czerwca ginie. Bielany 22 maja 1886 r., Natolin 23 maja 1898 r., Ojców 27 

 czerwca 1902 r., Piaseczno 7 i 8 czerwca 1907 r. W Piasecznie znalazłem też poczwar- 

 kę 31 marca 1909 r. w szparach kory dębowego pniaka, z której wykluł mi się owad 

 doskonały d. 20 kwietnia. 



UWAGA. Dwóch należących tu gatunków: C. holosericea Fabricius i C. fe- 

 morata Fabricius do opisu nie włączam, chociaż notowane są one jako owady 

 naszej strefy. Ponieważ jednak nigdy sam ich nie znajdowałem i nie wiem czy je 

 kto na naszym obszarze znajdował, opisywać ich przeto nie mogłem. 



Rodzaj Pidonia Mulsant. 



Z pośród rodu Stenocorina najbardziej wyróżniający się rodzaj i gatunek, zbliża się 

 bowiem budową ciała bardziej do rodu rzeczywistych Lepturina, i tak: głowę ma co- 

 kolwiek wydłużoną i u dołu obrączkowato-szyjkowato zwężoną, przedkarcze węższe niż 

 u poprzednich gatunków. Guzy około osadzenia czułków są o wiele wybitniejsze. Tył 

 głowy poza oczami jest mocno wyokrąglony, boczne dolne wyskoki są też okrągławo 

 stępione. Pokrywy są o wiele dłuższe w stosunku do długości ciała niż u poprzedniego 

 rodzaju. 



Jedyny krajowy i europejski gatunek: P, lurida Fabr. Ryc. .V 21. Dł. c. 9—11,5"' 

 mm. Do rodzajowych cech należy dodać, że pokrywy począwszy od ich nasady są po bo- 

 kach powoli, łagodnie, a ku końcowi szybciej i okrągławo wyraźnie zwężone oraz że gło- 

 wa i przedkarcze są dość gęsto i drobno ponakłuwane, tarcza pokryw zaś rzadszemi ale 

 o wiele grubszemi nakłuciami równomiernie poznaczona, przyczem nakłucia te słabną 

 ku zakończeniu pokryw, gdzie są drobniejsze i płytsze. Drobne, krótkie włoski, którymi 

 całe ciało owada jest porośnięte, są najrzadsze i najkrótsze na powierzchni pokryw, naj- 

 gęstsze zaś i najdłuższe na piersiach i brzuchu. 



Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 2* 



