27 



Piszczele opatrzone są na końcu wyraźnym, sporym, ruchomym kolcem, a raczej dwo- 

 ma, z których dolny jest znacznie dłuższy niż górny. 



Rodzaj Nivelia Mulsant. 



Ciało na ogół zwężone, długie, po wierzchu płaskawe, boki pokryw poza barka- 

 mi niewyraźnie w kierunku długości wgięte, pozatem niemal równoległe a ku zakoń- 

 czeniu zlekka zaokrąglone. Duże oczy powiększają szerokość głowy, która jest przez to 

 szerszą od przedkarcza. Różki u samców niemal tak długie jak ciało, — u samic trochę 

 krótsze; nogi lekkie, tęższe u samców niż u samic; piszczele trzeciej pary nóg w poło- 

 wie swej długości cokolwiek na zewnątrz wygięte; przedkarcze, pozbawione ząbków, 

 szersze jest u podstawy niż od strony nasady głowy. 



N. sanguinosa Gyllenhall. Ryc. X« 22. Dł. c. 12 — 16"' mm. Samice od sam- 

 ców są dłuższe, większe i stosunkowo szersze. Do cech rodzajowych należy dodać, że 

 głowa, przedkarcze i spód ciała są b. gęsto i b. drobno, wyraźnie ponakłuwane, pokry- 

 wy zaś grubiej i rzadziej. Wzdłuż tych ostatnich, środkiem ich powierzchni, przebiegają 

 dwie rozstawione, wązkie, linijne listewki, wyraźniejsze u samców niż u samic; listewki 

 te są płaskie i nieponakluwane. Pozatem pokrywy po bokach aż ku zakończeniu swe- 

 mu opatrzone są wyraźnie, wązko odwiniętym brzegiem o ostrym rąbku, a odwinięcie 

 to u zakończenia pokryw jest nagle rozszerzone. 



Barwa głowy, przedkarcza, tarczki i spodu ciała jest ciemno czarna; nogi całe 

 i różki są czarno-czerwone, pokrywy natomiast ponsowo-ceglaste. Barwy takie właściwe 

 są samcom, samice bowiem posiadają różki i piszczele ochrowo-czerwonawe. Powierzchnia 

 całego ciała jest matowa bez połysku. 



Spotyka się tylko w wysokich górach. Owad b. rzadki widocznie ze względu na 

 to, że brak mu jest odpowiedniego środowiska bytowania, żyje bowiem jako gąsienica 

 w limbie (Pinus cembra) oraz w Pinus austriaca, a że drzewa te należą u nas do nad- 

 zwyczajności, więc owad omawiany nie ma się gdzie rozmnożyć. 



Jeden okaz tego owada, a mianowicie b. okazałą i dużą samicę, znalazł koło Za- 

 kopanego ś. p. Jan Wańkowicz; czas i miejsce bliżej nieoznaczone. Ś. p. profe- 

 sor i dziekan Uniw. Warszawskiego Karol Jurkiewicz znalazł jeden okaz samca 

 również koło Zakopanego w 1876 r , a E. Szleziger tamże jeden okaz samca w lip- 

 cu 1897 r. Sporo okazów u stóp Czarno-Hory w Worochcie znalazł ś. p. Michał 

 Rybiński, a p. Henryk Lgocki na Babiej Górze 1898 r. 



Rodzaj Leptura Linneus. 



Dwa następne gatunki wyróżniają się nieco ogólnym zarysem, są bowiem bardziej 

 wydłużone, a pokrywy mają trochę ścieśnione, po bokach ku wnętrzu słabo, nieznacz- 

 nie, łukowato wklęśnięte. Głowa, szczególniej u samców, szeroka, szersza niż u innych 

 gatunków. 



L. rufipes Sc hall er. Rycina A» 23. Dł. c. 8 — 11"' mm, szerokość w barkach 3— 

 3,5"' mm.. Głowa najdrobniej i najgęściej ponakłuwana, przedkarcze nieco grubiej i rza- 

 dziej, najgrubiej zaś i najrzadziej poznaczone są nakłuciami pokrywy. Przedkarcze od 

 strony głowy i u podstawy opatrzone jest bardzo wązkim, słabo uwydatnionym rąb- 



