30 



najgładszą zaś, i to o wiele, jest tarcza pokryw, ponakłuwana równie grubo jak przed- 

 karcze, ale jednocześnie o wiele rzadziej. Uwłosienie głowy jest słabe, przedkarcze zaś 

 dość długimi i gęstymi włoskami kosmato pokryte. Piersi i brzuch uwłosione są najgę- 

 ściej. 



Barwa ogółu ciała, za wyjątkiem piernikowej barwy pokryw, jest czarna; zakoń- 

 czenie pokryw oraz porost włosków są też czarne. 



U nas wogóle rzadki; częściej się zdarza w górach i na podgórzach niż na równi- 

 nach. Znajdowali ten gatunek: Magister farmacyi Gauger Ślązko Górne, Śnieguła 1856 

 r., Dr. Czak i w Sokołówce na Podolu 1900 r. oraz ś. p. Ludwik Saryusz Dę- 

 bo ws ki gdzieś w kraju, lecz w miejscowości bliżej nieoznaczonej. 



L. tessemla Charpentier. Ryc. A 1 " 28. Dl. c. 12,5 — 15,5"' mm. Gatunek nie 

 typowy o pokrywach stosunkowo skróconych. Zarysami ogólnymi i poszczególnymi 

 kształtami różni się bardzo, zarówno od dwóch poprzednich, jak i od następnych ga- 

 tunków. Posiada on obwód pokryw mniej wyokrąglony u swej nasady, t. j. w barkach 

 rozszerzony a ku zakończeniu stopniowo zwężony; pokrywy są u samców w barkach 

 wyraźnie szersze. Końce pokryw u obu płci są skośnie od góry ku brzegom ścięte. 



Głowa ponakłuwana jest najdrobniej i najgęściej, przedkarcze o wieie grubiej ale 

 rzadziej; najgrubiej i najrzadziej ponakłuwaną jest powierzchnia pokryw. Całe ciało ma 

 bardzo słaby połysk, a często bywa zupełnie matowe. Głowa i przedkarcze rzadkimi 

 i dość długimi włoskami porośnięte; spód ciała posiada włoski gęstsze ale krótsze, 

 a najkrótsze i najrzadsze są włoski na pokrywach. 



Odnośnie barwy, to tylko pokrywy są jaskrawo ochrowate, reszta zaś ciała jako 

 też dwie wzdłuż powierzchni pokryw umieszczone, duże, okrągłe kropki oraz samo za- 

 kończenie — wszystko ciemno-czarne bez nacieków; porost włosków czarno-brunatny. 



Owad przeważnie górski lub podgórski, należy do rzadkości. Podgórze Ślązkie, 

 Beskidy, całe pasmo Karpat oraz Tatry; zdarza się i na Podolu. 



Znajdowali go: ś. p. Jan Wańkowicz w Tatrach, czas i miejsce bliżej nieozna- 

 czone; okazy mieszczą się w zbiorze po nim pozostałym w Muzeum imienia hrabiów 

 Branickich we Frascati. Znalazł go też w Tatrach ś. p. Antoni Ślósarski, Za- 

 kopane 7 lipca 1875 r,, Dr. Czak i tamże 17 lipca 1897 r. Dwa okazy, mieszczące się 

 w zbiorze pozostałym po ś. p. Ludwiku Dębo ws kim, pochodzą z okolic Bałty 

 a znalezione były w 1862 r. 



L. rubra Linneus. Ryc. A r °.N» 29 i 29a. Dł. c. 12—18"' mm. Samce naogól 

 mniejsze od samic, bo jeżeli nawet równie długie co samice, to zawsze od tychże 

 szczuplejsze, a przeto objętość ciała samców musi być mniejszą od objętości ciała sa- 

 mic. Głowa, w porównaniu do całego ciała, niewielka, skronie krótkie; nadto głowa 

 osadzona jest na węższej, wyraźnie zaznaczonej szyjce, która sama wydaje się być 

 osobną składową częścią ciała rzeczonego owada; przedkarcze ku przodowi skośnie od 

 przodu zwężone, o wiele węższe od strony osadzenia głowy niżeli u podstawy; opa- 

 trzone jest ono od górnego i dolnego brzegu wyraźną krawędzią, przyczem górna jest 

 cokolwiek wzniesiona a wydaje się jeszcze wyższą przez to, że jest porośnięta rzędem 

 bardzo gęsto jeden obok drugiego ustawionych włosków. Boki przedkarcza są na ze- 

 wnątrz jakby wyłamane, z nagłym spadkiem ku spodowi ciała; przed połową długości 

 przedkarcza na wspomnianym właśnie spadku widocznym jest b. tępy wyskok, poza 

 którym przedkarcze zwęża się cokolwiek ku swej podstawie, przyczem zwężenie to jest 

 okrągła we. Oprócz tego, w pewnem oddaleniu od podstawy swej wszerz, opatrzone jest 



