31 



przedkarcze wyraźnym kantem, po/a którym zwęża się ono spadzisto od góry ku dol- 

 nej krawędzi na całej swej szerokości; reszta środkowej powierzchni przedkarcza jest 

 wyokrąglona. Głowa i przedkarcze poznaczone są bardzo gęsto mniej więcej równie sil- 

 nemi nakłuciami, przytem nieco jaszczurowane; środkiem przedkarcza przebiega wązka, 

 wygładzona, trochę wzniesiona i opatrzona niewyraźną bruzdką linijka, która gubi się 

 stopniowo ku górze. Nakłucia pokryw na całej ich powierzchni są grubsze lecz rzadsze 

 niż na głowie i przedkarczu. 



Boki pokryw zwężają się stopniowo ku zakończeniu a u samców w pośrodku 

 swej długości są słabo łukowato ku środkowi wklęśnięte; u samic wklęśnięcia niema, 

 przeciwnie, pokrywy zwężając się zaokrąglają się na zewnątrz, dążąc ku środkowi, 

 a stąd zwężają się też na zewnątrz łukowato. Końce, t. j. czubki pokryw, u obu płci 

 są wyraźnie skośnie od dołu do góry ku szwowi wykrajane, z ostrymi, trochę wydłu- 

 żonymi kantami z obu stron wycięcia. 



Całe ciało od wierzchu i spodu porośnięte jest drobnymi, rudymi włoskami mniej 

 więcej jednakowej gęstości. 



Barwa ciała u obu płci jest zupełnie odmienna. I tak, gdy samce posiadają po- 

 krywy, piszczele i łapki barwy ochrowatej, a pozostałe części ciała całkowicie czarne, 

 to samice są barwy rudo-ponsowej, a tylko głowa, spód ciała i uda mają czarnej barwy; 

 nadto u samic od strony nasady głowy, przed szyjką widnieją często dwie ponsowe 

 plamki. Wygładzona listewka, środkiem przedkarcza biegnąca, jest u samic widoczna 

 i przedstawia się jako wązka kreska, u samców natomiast znać tylko jej wygładzenie. 

 Końce piszczeli u samców są czarne a łapki stopniowo ku zakończeniu czarniawo- 

 brunatne. 



Od cech wyżej wymienionych, a przedewszystkiem w samej barwie, zdarzają się 

 zboczenia, które jednak mają miejsce tylko u samic; i tak: przedkarcze bywa nie rudo- 

 czerwone tylko brunatno-ponsowe lub też mocno czarne, jak u samców, pokrywy są 

 niekiedy ciemno-ponsowe a piszczele i łapki czarne z odcieniem czerwonawym. Nadto 

 na pokrywach znać dążność do tworzenia się cokolwiek wygórowanych, rozstawionych, 

 wzdłuż biegnących, Unijnych prążków, co na całej długości pokryw jest widoczne. Jest 

 to odmiana aberratio Sattleri Bichh. Odmiana taka mieści się w zbiorze pozostałym 

 po ś. p. Ludwiku Dębo ws kim. Zdarzyło mi się znaleźć w Szczawnicy inną po- 

 tworność, a mianowicie owad, który był jakby przedzielony wzdłuż na dwie odmienne 

 połowy, z których lewa miała wszystkie cechy samicy, prawa zaś, szersza i dłuższa, by- 

 ła samcem. 



Owad, tak w górach jak i na równinach, przez cały czas miesięcy letnich, wszędzie 

 pospolity. Gąsienica jego żyje w zbutwiałych pniakach drzew iglastych, a że często 

 znaleźć go można w większych miastach na parkanach i budynkach drewnianych, na- 

 leży przypuszczać, że toczy budulec cięty w lecie. 



UWAGA. Opisany gatunek, jako też pięć następnych, należy zaliczyć do 



formy typowej. 



L. scutellata Fabricius. Ryc. JMs 30. Dł. c. 14 — 22"' mm. Ogólne zarysy ciała 

 tęższe, chociaż do zarysów poprzedniego gatunku b. zbliżone. Nakłucia na głowie 

 i przedkarczu mniej więcej takie jak u tamtego, tylko że powierzchnia przedkarcza jest 

 drobniej jaszczurowana. Pokrywy trochę grubiej ponakłuwane ale z rzadszemi nakłu- 

 ciami, stopniowo drobniejącemi i słabnącemi poza połową długości i ku bokom. Po- 

 rost włosków na ciele niezmiernie drobny i słaby, z wyjątkiem dolnej, zawiasowato 

 ukształtowanej krawędzi przedkarcza oraz tarczki, które porośnięte są b. gęstymi, krótkimi 



