32 



rudożółtymi włoskami. Porost spodu ciała stanowią jasno-siwe, rzadkie włoski, które 

 na bocznych brzegach międzypiersia i pierścieni brzucha są trochę gęstsze. 



Barwa całego ciała czarna, podgięcia pokryw brunatno-rdzawe; tarczka, skutkiem 

 b. gęstego porostu włosków, jest ochrowo-żółta lub rdzawa, często jednak porost rze- 

 czony bywa starty i w zaniku, a wtedy barwa tarczki jest czarniawa. 



Owad głównie górski lub podgórski, na równinach zdarza się nadzwyczaj rzadko. 

 Gąsienica żyje w nadpsutych bukach i dębach, Znalazłem raz jeden okaz samca w Ja- 

 worzniku pod Żarkami 18 czerwca 1874 r. Ś. p. Ludwik Dębowski w Horodle 16 

 czerwca 1869 r. Doktór Czaki znalazł rzeczonego owada na Podolu w Sokołówce 

 1 czerwca 1900 r. 



L. virens Linneus. Ryc. N» 31. Dł. c. 15—20"' mm. Także typowy gatunek. 

 Do dwóch poprzednich zbliżony tylko w ogólnych zarysach, ale w szczegółach b. się od 

 nich różni. I tak: spadki ku obrączkowatym zwężeniom przedkarcza, tak ku górnemu 

 jakoteż ku dolnemu brzegowi, są o wiele słabsze, dolne boczne wyskoki u podstawy 

 przedkarcza są w zaniku a raczej słabo widoczne, i są w tern miejscu zaokrąglone. Na- 

 kłucia na pokrywach są niejednakowej grubości, przyczem są drobniejsze od nakłuć na 

 głowie i przedkarczu. 



Całe ciało równomiernie żółto-zielono-szarawymi włoskami porośnięte i dlatego nie 

 znać zupełnie czarnej podkładowej barwy, co ma miejsce u świeżo wyklutych okazów, 

 u których porost włosków jest nadzwyczaj gęsty. Podkładowa barwa czarna przebija z pod 

 spodu u starszych owadów, które już się sporo poruszały i fruwały, a wtedy owad na- 

 biera w swem ubarwieniu tonu szarego i staje się mniej ponętny. Włoski porastające 

 czułki są o wiele rzadsze i krótsze, a przez to przebija ich spodnia barwa. Dwa pierwsze 

 członki mają podkład czarny i są zielonawe, następne zaś, aż do ostatniego włącznie, 

 są do połowy swej długości jasno-rdzawo-ochrowate, a potem aż do zakończenia czarno- 

 zielonawe. Nogi całe wraz z łapkami są też zielonawymi włoskami porośnięte. 



Owad omawiany właściwy jest wyłącznie wysokim górom, gdzie jest b. pospolity 

 i należy do najliczniejszych z rodziny kózkowatych. Koło Zakopanego w okolicy Kuź- 

 nic i Kalatówek jest tak pospolity, że trudno go nie znaleźć. 



L. varicornis Doi mann. Ryc. Ne 32. Dł. G, 15 — 20"' mm. Typowy gatunek, 

 ogólnym zarysem i barwą zbliżony cokolwiek do Lep. rubra, z tą wielką różnicą, że 

 samce i samice są jednakowo ubarwione. Górna i dolna krawędź na całej szerokości 

 przedkarcza są wyraźniejsze i więcej odwinięte niż u poprzedniego gatunku, przytem 

 poprzedzone są one silnemi, wszerz ciągnącemi się bruzdami. Szybki spadek przed- 

 karcza przed dolną jego krawędzią opatrzony jest w pośrodku sporym trójkątnym doł- 

 kiem, który wierzchołkiem swym wcina się ostro w spłaszczoną cokolwiek w tern miej- 

 scu tarczę przedkarcza. Kanty po bokach dolnego spadku są wybitnie wystające a koń- 

 ce ich stępione. Sam brzeg podstawy przedkarcza wraz z początkiem pokryw są sil- 

 nie nawiasowato powyginane. Głowa pokryta jest nakłuciami gęsto i dość drobno, 

 przedkarcze zaś i pokrywy grubiej, równej siły nakłuciami, przyczem powierzchnia 

 tych ostatnich jest gładszą od wyraźnie jaszczurowanego, matowego przedkarcza. 



Oprócz tego na pokrywach, w pośrodku ich powierzchni, widoczne są dwie szero- 

 ko rozstawione, wzdłuż biegnące, Unijne, trochę wygórowane, wygładzone listewki, któ- 

 re są niekiedy wyraźniejsze, niekiedy znów prawie w zaniku. Głowa i przedkarcze 

 porośnięte są niezbyt gęstymi, sporymi włoskami; po bokach, t. j. na podwinięciach, 

 włoski są dłuższe i gęstsze niż na samych tarczach. Spód ciała, porośnięty jest 

 silniej niż pokrywy, przyczem porastające go włoski są dłuższe i jaśniejsze. 



