33 



Co do barwy, to głowa, przedkarcze, tarczka (scutellum), spód ciała oraz nogi są 

 czarne. Pokrywy mają barwę czerwoną o różnych odcieniach: raz są pomarańczowo- 

 czerwone, to znów wpadają w odcień ceglasty lub nareszcie są wiśniowo-ponsowe. Po- 

 rost włosków jest rdzawo-płowy. 



Na naszym obszarze owad rzeczony pojawia się, ale bardzo rzadko i to tylko 

 w północnych okolicach naszego kraju; w górach wysokich niema go wcale. Znajdo- 

 wali go: dr. Wróblewski w okolicach Wilna 1872 r., ś. p. Jan Wańkowicz 

 kilkakrotnie w okolicach Mińska białoruskiego i Połągi w latach od 1870 — 74 r. P. 

 Ludwik Obuszyński znalazł jeden okaz w Puszczy Białowieskiej 18/7 1912 r. 



L. sanguinolenta Lin. Dł. c. 9 — 13"'. Samce od samic różnią się bardzo, zaró- 

 wno zarysem ogólnym jak i kształtami pojedyńczych części ciała; najwybitniej wszak- 

 że różnią się barwą. Samce są przytem mniejsze, krótsze i węższe; pokrywy ich zwęża- 

 ją się po bokach w liniach prawie prostych i są krótsze niż pokrywy samic, które zwę- 

 żają się na zewnętrz trochę łukowato; pozatem samce mają głowę szerszą oraz tęższe 

 nogi i czułki. Nakłucia głowy i przedkarcza są gęste, drobne i jaszczurowane, pokryw 

 natomiast grubsze i o wiele rzadsze. Uwłosienie ciała najgęstsze jest na przedkar- 

 czu pokrytem kosmato długimi, rdzawo-płowymi włoskami; spód ciała porośnięty jest 

 rzadszymi i krótszymi włoskami, pokrywy jeszcze drobniej uwłosione. 



Barwa u obu płci różnorodna i odmienna, i tak: samce posiadają zazwyczaj po- 

 krywy jasno-ochrowate z czarnym czubkiem, a resztę powierzchni ciała głęboko czarną; 

 samice zaś mają pokrywy czerwone z tonem wypełzłym. Nadto zdarzają się w bar- 

 wie pokryw u obu płci, a zwłaszcza u samic, różne odmiany, które trudno by było 

 z osobna wyliczać; samce wszakże są mniej więcej jednakowo ubarwione. Nadmienić 

 przytem należy, że barwa samic nie jest wyłącznie taka jaką powyżej wymieniłem ale 

 bywa też żywiej czerwona lub ciemniejsza a ubarwienie pokryw jest albo jednostajne albo 

 znów obwódka boczna, szew i końce są słabiej lub silniej czarne. 



W górach b. pospolita, na równinach (podczas pełnego lata) niezbyt częsta. Urle 

 10/7 1903 r. na Poterium sanguisorba, Zwierzyniec Zamoyski 21/6 1911 r., Ojców, 

 dolina Sąspowska 19/7 1912 r. 



L. dubia Sc opoli.. Ryc. N° 33 i 33a. Dł. c. 9— 13"' m. Zazwyczaj nieco mniej- 

 sza od poprzedniego gatunku, różnice jednak między tymi dwoma gatunkami są tak 

 słabe, że łatwiej je odczuć niżeli tychże się dopatrzyć. Ukształtowanie ogólnych zary- 

 sów jest niemal zupełnie jednakowe, pojedyńcze zaś części ciała, także wybitnych ró- 

 żnic nie przedstawiają, a różnorodność barwy niekiedy ułatwia, niekiedy znów utrudnia 

 określenia gatunku. Samce niemal niczem nie różnią się od samców poprzedniego gatunku, 

 są tylko nieco krótsze, bardziej matowe, oraz mają głębiej zaczerniony brzeg i końce po- 

 kryw. Przedkarcze ich jest po bokach u swej nasady trochę więcej wyokrąglone, pokrywy 

 nieco więcej na zewnątrz łukowate. Różnic w natężeniu i gęstości nakłuć ciała niema 

 żadnych, uwłosienie natomiast jest słabsze niż u poprzedniego gatunku, nadto samce 

 mają na przedkarczu włoski czarne, samice zaś rdzawe. Same pokrywy u samic są na 

 wierzchu cokolwiek więcej uwypuklone. Barwa typowa samców prawie taka sama jak 

 u poprzedniego gatunku, samice zaś mają pokrywy przeważnie purpurowo-ponsowe 

 a inne części ciała wszystkie głęboko czarne. Zboczenia wszakże są tu bardzo częste, 

 i tak: pokrywy są raz jaśniejsze, to znów ciemniejsze, często opatrzone wzdłuż biegną- 

 cemi, wyraźnemi lub naciekniętemi czarnemi smugami; barwa czerwona ustępuje często 

 miejsca barwie czarnej, to też zdarzają się okazy zupełnie czarne. 



Pani. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 5 



