34 



Owad wyłącznie górski, gdzie jest wszędzie w cieplejszej porze b. pospolity i li- 

 czny. Szczawnica 16/8 1876 r., Zakopane 23/8 1893 r., Krynica 14/8 1897 r. 



UWAGA. Następne trzy gatunki stanowią zboczenie od formy typowej: są 

 one więcej podobne do rodzaju Pachyta ze względu na to, że długość ich po- 

 kryw w stosunku do długości całego ciała jest mniejsza niż u innych gatunków 

 Leptura — czyli raczej, że same pokrywy są krótsze i szersze. Kształt przed- 

 karcza do typowego pokroju b. zbliżony, z tą tylko różnicą, że od połowy swej 

 długości szybciej się ku przodowi zwęża, oraz że jego dolne, brzeżne, tj. u pod- 

 stawy mieszczące się wyskoki są wybitniejsze. Guzy barkowe tępe. Nogi są 

 cieńsze, dłuższe; członki u rożków też cieńsze i słabo ku końcowi rozszerzone. 

 Głowa osadzona jest na cieńszej szyjce, pokrywy w barkach stosunkowo szersze, 

 a u zakończenia każda z osobna zaokrąglona. 



L. cerambyciformis Schrank. Ryc. J\!° 34. Dł. c. 7—12"' mm. Samce od sa- 

 mic są mniejsze oraz mają cokolwiek lżej zbudowane nogi, a czułki znacznie dłuższe. 

 Głowa osadzona na wiele węższej od niej szyjce. Nakłucia głowy i przedkarcza są b. 

 gęste i b. drobne, pokryw cokolwiek rzadsze i grubsze. Porost głowy, przedkarcza 

 i spodu ciała jednakowy, złożony z gęstych, drobnych, żółto-ochrowatych włosków; po- 

 krywy, nogi i różki porośnięte są daleko drobniejszymi, tejże barwy włoskami. Na 

 tarczy jasno-blado-ochrowatych pokryw widnieje zwykle cztery do pięciu par czarnych 

 plam; z tych dwie, skośnie ku górze skierowane, zaraz poza barkami zaokrąglają się- 

 a przed połową ich szerokości lub też u ich końca oddziela się owalna plamka. W je- 

 dnym rzędzie, w pewnem oddaleniu od poprzednich, mieści się znów para jajowatych, 

 ku dołowi wydłużonych i ku szwowi skierowanych plamek, a często sporych plam. Da- 

 lej, poza połową długości pokryw, umieszczona jest znów para plam podobna do plam 

 umieszczonych poza barkami, tylko bez skośnego kierunku; wreszcie u zakończenia 

 pokryw mieści się para największych plam. 



Układ wszystkich tych plam przedstawia różne odmiany: raz plamy są większe, 

 drugi raz mniejsze, niekiedy zaś okazują dążność do łączenia się z sobą co sprawia, 

 że zdarzają się okazy z trzema rozstawionemi, wszerz pokryw biegnącemi, różnie po- 

 wyginanemi pasmami; owad staje się wówczas podobny na pozór do następnego ga- 

 tunku L. erratica a jest tylko odmianą aberratio Sahlbachi Reitter od omawianego 

 gatunku. Szew i boczny rąbek pokryw oraz podgięcia pozostają zawsze jasno-ochrowate 

 t. j. takiej samej barwy jak główna barwa pokryw; reszta ciała oraz plamy są czarne. 



Owad w górach bardzo pospolity, zdarza się i na podgórzach, ale na równinach 

 niema go u nas wcale. W Tatrach koło Zakopanego b. częsty i liczny: Boczań 21/8 

 1893 r., Nosal 10/8 1903 r. Znajdowałem go poprzednio w Szczawnicy 14/8 1876 r. 

 potem w Krynicy 1897 i 1908 r. a ostatnio parę okazów w Ojcowie; jeden z nich jest 

 opisaną odmianą aberratio Sahlbachi Reitter. 



L. erratica Dalmann. Ryc. N° 35 Dł. c 7—11'" mm. Do poprzedniego gatunku, 

 zwłaszcza do aberratio Sahlbachi, b. podobny, ale ma stosunkowo węższe i dłuższe 

 pokrywy, oraz różni się rysunkiem plam. 



Te ostatnie przedstawiają się, jako wszerz pokryw biegnące, rozmaicie pozałamy- 

 wane czarne pasma, zachodzące z boków na czarne krawędzie pokryw; wzdłuż połączo- 



