35 



ne są one ze sobą dość szeroką smugą ciągnącą się, po obu stronach szwu, który jest 

 też czarny. Pierwsze pasmo w miejscu najsilniejszego swego zwężenia bywa przerwa- 

 ne a często na tej krótkiej przerwie widnieje czarna kropka. Nadmienić należy, że wy- 

 mienione pasma bywają szersze lub węższe lub zamienione w poprzerywane nagle pla- 

 my, zawsze jednak łączące się ze szwem, przyczem są również jak krawędź i podgię- 

 cia zawsze czarne. 



Nakłucia i porost włosów są takie same jak u poprzedniego gatunku. Żółte pła- 

 szczyzny między plamami na pokrywach są cokolwiek rdzawe. 



Owad górski na naszym obszarze o wiele od poprzedniego rzadszy. Znajdował 

 go w Tatrach ś. p. Michał Rybiński 1897 r. oraz p. Henryk Lgocki na Ba- 

 biej Górze 17/7 1898 r. 



L. sexmaculata Lin. Ryc. N° 36. Dł. c. 8—11"' mm. Do dwóch poprzednich 

 gatunków na pozór cokolwiek zbliżony, różni się jednak od nich zarysami poszczegól- 

 nych części ciała, i tak pokrywy jego stosunkowo są nieco dłuższe i łagodniej ku za- 

 kończeniu zwężone, a jednocześnie boki pokryw mają kierunek łukowato ku środkowi za 

 połową długości cokolwiek zaklęśnięty. Tarczka skrzydłowa (scutellum) wprawdzie nie- 

 co trójkątna ale u zakończenia wyraźnie zaokrąglona. Członki wąsików, począwszy od 

 o do 10 włącznie, są nieco bardziej na końcach swych zgrubiałe. Nakłucia mniej wię- 

 cej tego samego natężenia i ustosunkowania co i u poprzedniego gatunku, całe ciało 

 wszakże mniej chropowate, a same pokrywy cokolwiek lśniące. Uwłosienie takież sa- 

 me co u poprzedniego gatunku. Zato wybitnie odmiennem jest ułożenie czarnych 

 plam umieszczonych na pokrywach; plamy te najczęściej połączone są ze sobą i two- 

 rzą trzy wszerz pokryw biegnące pasma, których granice są bardzo pozałamywane z dłu- 

 giemi ku górze i dołowi smugami i zamienione w ostre, długie lub tępe okrągławe wy- 

 skoki. Szew jest czarny na całej swej długości, tarczka i nasada pokryw tak samo; 

 boczna krawędź pokryw jest też czarna. Podwinięcie pod guzem barkowym jest jasno 

 ochrowe, t. j. przeciwnie niż u poprzedniego gatunku, posiadającego podwinięcia czarne. 

 Zwykle pasma i plamy zarysowane są w następujący sposób: pierwsze pasmo (poza 

 nasadą przedkarcza) zachodzi swemi zatokami na guzy barkowe i jest na połowie sze- 

 rokości obu pokryw mocno zwężone lub nawet przerwane, a wtedy między dwoma ku 

 bokom pokryw mocno rozszerzonemi plamami, mieści się na szwie duża sercowata pla- 

 ma. Drugie pasmo, w połowie długości pokryw umieszczone, bywa na jeszcze szerszej 

 przestrzeni przerwane a wtedy widoczne są tylko dwie duże, okrągławo w głąb środka 

 tarczy pokryw zachodzące plamy. Nakoniec trzecie pasmo mieści się u zakończenia 

 pokryw. 



Przestrzeń zawarta między granicami czarnych plam jest u żywych okazów barwy 

 jasnej: albo niemal maślanej lub też takiej jak barwa kości ugotowanych; u martwych, 

 zeschniętych owadów barwa żółknie lub rdzawieje. 



Owad wyłącznie górski: Sudety, Beskidy, Tatry, Karpaty. Wogóle niezbyt pospo- 

 lity. Znajdowałem go dwukrotnie koło Zakopanego 26/8 1893 r. na Nosalu oraz 25/7 

 1903 r. na Boczaniu. 



Podrodzaj Strangalia Ser vi Ile. 



Różni się od poprzedniego Leptura tern, że ma boczne, dolne kanty przedkarcza 

 wyraźnie silniej wydłużone, często ostrym kolcem zakończone, do nasady pokryw ściśle 



