łl 



z rdzawo-żółtym naciekiem od wnętrza, trzecia zaś para nóg jest całkiem czarna. Głowa 

 i przedkarcze oraz podkładowa barwa spodu ciała są u obu płci też czarne. 



Głównie w górach i na podgórzach, ale wszędzie u nas rzadki. Pioniny koło 

 Szczawnicy 28 sierpnia 1876 r., trzy okazy na dojrzewająceni życie. W południowo- 

 wschodniej stronie naszego obszaru jest ten owad dość pospolity. 



S. aetiops Poda. Ryc. .V 42. Dł. c. 11—15"' mm. Na pierwszy rzut oka duże 

 samice tego gatunku są niby podobne do samców Leptura scutellata, właściwie jed- 

 nak różnią się od nich niepomiernie, a mianowicie: przedewszystkiein pokrój ogólny ma 

 o wiele lżejsze zarysy, a cały owad ma wygląd stosunkowo węższy. Głowa, zwłaszcza 

 u samców, stosunkowo szersza, piszczele tylnych nóg u samców nieco więcej na ze- 

 wnątrz łukowato wygięte, u samic natomiast proste, ale silniej stopniowo ku zakończe- 

 niu rozszerzone. Na przedkarczu widnieje podobna, wzdłuż biegnąca, wygładzona lecz 

 nie tak szybko ku górze zwrócona listewka, która stopniowo zanika. 



Nakłucia wierzchu ciała są niejednakowego natężenia, pokrywy bowiem są zna- 

 cznie grubiej i rzadziej ponakłuwane niż głowa i przedkarcze, których powierzchnia ma 

 wygląd chropowato-jaszczurowany i jest matowa, podczas gdy pokrywy są nieco po- 

 łyskliwe. 



Uwłosienie ciała szaro-czarne, pod spodem często siwawe i daleko wybitniejsze 

 niż na powierzchni górnej, mającej często wygląd niemal zupełnie goły, gdyż wioski 

 są niezmiernie drobne. 



Barwa całego ciała jest czysto czarna. 



Zamieszkuje u nas głównie równiny i podgórza; niezbyt częsty. Znalazłem go 

 dwukrotnie: Natolin 25 czerwca 1875 r., Wawer 23 lipca 1884 r., oba razy na liściach 

 dębowych. Przypuszczać należy, że gąsienica trzyma się nadpsutych dębów. 



Str. revestita Linneus. Rycina J\» 43. Dł. c. 9 — 15'" mm. Od ogólnie poda- 

 nych zarysów rodzajowych znać dość silne odchylenie, i tak: górna wązka szyjka przed- 

 karcza jest w zupełnym zaniku, a między głową i przedkarczem widocznym jest na ca- 

 łej szerokości tylko wyraźny, wystający, wąziutki rąbek, taki sam jak i u podstawy. 

 Wyskoki boczne przedkarcza przed polową długości jego zwykle u innych gatunków 

 widoczne, u omawianego zupełnie zanikły, a powierzchnia przedkarcza zwęża się od 

 tego miejsca okrągławo ku przodowi; środkiem przedkarcza przebiega wzdłuż skrócona 

 w połowie od góry wąziutka bruzdka. Tarczka skrzydłowa obrębiona, wewnątrz zaklę- 

 śnięta, trójkątna, u zakończenia zaokrąglona. Szerokość pokryw w stosunku do szero- 

 kości przedkarcza znaczniejsza jest u samic niż u samców, zawsze jednak u obu płci 

 przedkarcze u swej podstawy o wiele jest węższe od pokryw w barkach. Pokrywy 

 u samców są w ogólnych zarysach węższe. 



Głowa i przedkarcze drobniutko i gęsto ponakłuwane, pokrywy natomiast grubiej 

 o wiele, a co za tern idzie także i rzadziej. Przyjrzawszy się omawianym nakłuciom 

 za pomocą silnej soczewki zobaczymy, że wszystkie one wykazują dążność do tworze- 

 nia gęsto ułożonych, łukowato-falowatych, b. nikłych, wszerz biegnących prążków; uwy- 

 datniają się też, szczególnie u samic, na pokrywach, dwie lub trzy pary niewyraźnych, 

 Unijnych, wzdłuż biegnących, wąziutkich, listewkowatych prążków. 



Uwłosienie głowy jest najsilniejsze, innych zaś składowych części ciała złożone jest 

 z b. drobniutkich włosków barwy jasno-rdzawo-czerwonej. Tejże barwy są: głowa, 

 gęba, całe przedkarcze, brzuch, nogi, oraz pierwszy członek wąsików (na końcu czar- 

 niawy) jak również drugi, trzeci, czwarty i piąty, które od końca są coraz głębiej ku 

 Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 6 



