42 



środkowi ciemne; następne członki z ostatnim włącznie są czarne. Łapki u pierwszej 

 pary nóg są tak samo jak i nogi jasno-czerwone, u drugiej trochę ciemniejsze i nako- 

 niec u trzeciej brunatne. Pokrywy skrzydłowe i całe piersi są czarne, podgięcia pokryw 

 (epipleurae) do połowy długości rdzawe. 



Barwa wszakże nie zawsze jest jednostajna i u wielu osobników bywa rozmaita, 

 nie znając jednakże odmian nie mogłem ich opisywać. Te zaś okazy, które mam przed 

 sobą, są typowemi, bez żadnych zboczeń od podanego powyżej opisu. 



Omawiany owad należy u nas do rzadkości. Gąsienica jego żyje w nadpsutych 

 wierzchołkowych, grubszych gałęziach dębów, na których się też chętniej niżeli na niż- 

 szych gałęziach trzyma owad doskonały, który z tego powodu trudny jest do znale- 

 zienia. 



Znajdowali go: ś. p. Andrzej Sznabl, dyrektor Banku Polskiego, w r. 1856 

 koło Tarchomina na Piekiełku, ś. p Ludwik Dębowski w Rudzie koło stacyi 

 drogi żelaznej Terespolskiej Dębe Małe w 1874 r. Sam znalazłem jeden okaz w Po- 

 turzycy koło Sokala 5 maja 1873 r., widocznie z wiatrem strząśnięty z dębu. 



Str. pubescens Fabricius. Ryc. 3Mś 44. Dł. c. 13—16"' mm. Najwybitniej ty- 

 powy gatunek pomiędzy wszystkimi należącymi do rodzaju Strangalia. Od poprze- 

 dniej formy wielce różna, wtedy zaś gdy nie jest czarna, zbliża się często pozornem 

 podobieństwem a mianowicie tylko barwą, do samców Leptura rubra. Oczy bardzo 

 duże zachodzą głęboko na skronie i pokrywają takowe zupełnie. Przedkarcze zwęża się 

 ku przodowi w liniach mniej okrągławych, kształt jego zarysu jest niemal trójkątny 

 a jednocześnie dzwonkowaty, boczne dolne rozszerzenie posiada długie, spiczasto za- 

 kończone wyskoki, które przylegają ściśle do barków gdy owad jest w spokoju. Oprócz 

 tego wzdłuż przedkarcza biegnie, gubiąca się ku górze przed połową jego długości, 

 wyraźna, najgłębiej u podstawy zaznaczona bruzdka. Pokrywy stopniowo, począwszy 

 od barków, ku końcowi wyraźnie silniej niż u Leptura rubra zwężone. Stosunek siły 

 i gęstości nakłuć, któremi powierzchnia ciała jest poznaczona, jest następujący: głowa 

 jest najdrobniej i gęsto ponakłuwana : gęściej i grubiej przedkarcze, a pokrywy o wiele 

 rzadziej i grubszymi nakłuciami posypane, przyczem przedkarcze ma wygląd siatkowało 

 jaszczurowany, a ułożenie na nim b. gęstych nakłuć okazuje dążność do tworzenia 

 falowato wszerz przebiegających, ściśniętych kresek. Oprócz tego na przedkarczu, obok 

 nakłuć, na całej jego szerokości widnieją łukowato ułożone, b. grube nakłucia, poczy- 

 nające się od dolnego ostrego rozszerzenia, a dochodzące i łączące się łukowato ku 

 górze na wymienionej, podłużnej, skróconej bruzdce; nakłuć tych bywa zazwyczaj dwa 

 rzędy, umieszczone w znacznym odstępie od siebie i od podstawy przedkarcza. 



Uwłosienie jest najdłuższe i najgęstsze na przedkarczu, spód ciała porośnięty jest 

 słabiej, pokrywy zaś o wiele krótszymi włoskami opatrzone; najsłabiej wszakże uwlosiona 

 jest głowa; nadto barwa włosków nie jest jednakowa, i tak: na głowie, przedkarczu i na spo- 

 dzie ciała włoski są żółtawo-plowe, na pokrywach zaś i na nogach mają odcień czerwonawy. 



Ciało albo tak samo ubarwione jak u samców Leptura rubra, t. j. o pokrywach, 

 piszczelach i łapkach ochrowatych a reszcie powierzchni ciała czarnej, lub też pokrywy 

 są barwy rdzawej lub brunatnej, albo wreszcie cały owad jest zupełnie czarny. Nie 

 posiadając większej ilości okazów, nie mogę twierdzić na pewno, lecz zdaje mi się, że 

 samce mają stale pokrywy i piszczele jasno-ochrowate, samice zaś bywają częściej 

 o wiele ciemniejsze lub czarne; domysł ten uzasadniam na zbadaniu i przejrzeniu kilku- 

 nastu okazów, według których opisuję rzeczony gatunek. 



Owad na naszym obszarze b. rzadki, częstszy w okolicach północnych i na równi- 



