43 



nach, aniżeli w południowych lub w wysokich górach. Znajdowali go: ś. p. Andrzej 

 Sznabl, dyrektor Banku Polskiego, w okolicach Warszawy w czasie między 1845 

 a 1856 rokiem, potem magister farmacyi Gauger na podwórzu szpitala Ujazdowskie- 

 go w roku 1859. (Zbiór pozostały po profesorze i dziekanie uniwersytetu Warszawskie- 

 go Karolu Jurkiewiczu, mieszczący się w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa.) Dr. Wró- 

 blewski z Wilna znajdował rzeczony gatunek w okolicach tegoż miasta. Ś. p. Jan 

 Wańkowicz znalazł kilka okazów koło Mińska Białoruskiego. Znalazł też parokro- 

 krotnie rzeczony owad ś. p. Wojciech Mączyński, raz w Kowlu 17 lipca 1885 

 roku, a drugi raz gdzieś w okolicach Warszawy, w miejscu i czasie bliżej nie ozna- 

 czonym. 



Str. metanra Lin. Ryc. .\2J\2 46 i 46a. Dł. c. 7 — 10"' mm. Samce od samic 

 mniejsze, lżej zbudowane i odmiennie z wierzchu ubarwione. Oczy b. duże zachodzą 

 głęboko na skronie i dolnym swym brzegiem pokrywają takowe prawie zupełnie, tak, 

 że od spodu widać tylko b. drobne wyskoki po skroniach pozostałe. Przedkarcze po 

 bokach w środku, t. j. w połowie swej długości, jest słabo wyokrąglone, ma podstawę 



wiele węższą niż u poprzedniego gatunku, boczne wyskoki daleko słabiej wydłużone, 

 ale ostro, kanciasto zakończone. Nakłucia głowy b. drobne i gęste, przedkarcza grub- 

 sze, przyczem głowa i przedkarcze są jakby drobno groszkowane i mają wygląd mato- 

 wy; lśniące cokolwiek pokrywy są o wiele grubiej lecz rzadszymi nakłuciami poznaczo- 

 ne. Uwłosienie ciała drobne, krótkie, najwyraźniejsze na spodniej jego stronie, jest bar- 

 wy blado-płowej. 



Obie płcie, jak powyżej wspomniałem, różnią się też od siebie barwą i tak: podczas 

 gdy samce mają pokrywy o barwie musztardowej, czyli rdzawo-ochrowatej, a końce tychże, 

 szew i tarczkę czarną, to u samic pokrywy są czerwono-wiśniowe, z długiem, czarnem, 

 szerokiem pasmem, które się szybko ku górze zwęża a skraca się w znacznym odstępie 

 od tarczki; od dołu zaś pasmo to jest jeszcze silniej rozszerzone i w znacznym odstępie 

 od zakończenia pokryw zwężone stanowi wyłączną barwę czarną zajmowanej powierzchni 

 a samo pasmo biegnie wzdłuż pokryw i łączy się ściśle z czarnym szwem i takiemże 

 samem zakończeniem pokryw; u obu płci za wyłączeniem odmiennie żółto-rdzawo lub 

 czerwono ubarwionych pokryw, reszta powierzchni ciała jest mocno-czarna. 



Owad wśród pełnego lata wszędzie u nas w kraju b. pospolity; żyje i roi się na 

 kwiatach łąkowych i leśnych. 



L. bifasciata Muller. Ryc. As 47. Dł. c. 7 — 11"' mm. Do poprzedniego gatunku 

 b. zbliżony, gdyż wszystkie poszczególne cechy, począwszy od zarysów a skończywszy 

 na uwłosieniu, są niemal takie same, jak wogóle między różnymi gatunkami tak samo 



1 tu jest różnica, mianowicie: samce u trzeciej pary nóg mają piszczele porośnięte od 

 wewnętrznej strony b. gęsto drobnymi, rdzawymi wioskami. Barwa pokryw jest też odmien- 

 na: samce posiadają je żółto-rdzawe z czarną tarczką, takimże szwem i również czar- 

 nemi zakończeniami zaciekniętemi ku górze. Barwa pokryw u samic natomiast jest wi- 

 śniowo-czerwona, zakończenie tychże głębiej ku górze czarne, które łączy się szerokiem 

 pasemkiem ze sporą, różnie ukształtowaną . plamą, zamieniającą się nieraz w szerokie 

 zupełne pasmo; niekiedy plama ta jest pierożkowata, to znów tak się rozszerza, że 

 przedziela sobą wiśniową barwę pokryw. Mieści się ona poza połową długości pokryw, 

 a od góry opatrzona jest zwężającymi się, z czarnym szwem łączącymi się wyskokami. 

 Nakoniec należy dodać, że brzuch u obu płci jest czerwony i tylko u samców ostatni 

 jego pierścień, stanowiący zakończenie odwłoka, jest czarny; głowa, przedkarcze całe. 

 czułki i nogi oraz piersi są również zupełnie czarne. 



