44 



Na kwiatach łąkowych, pastwiskowych i leśnych jeszcze pospolitszy od poprzednie- 

 go gatunku. 



Str. septetnpunctata Fabricius. Ryc 48. Dł. c. 9 — 12"' mm. Skronie po- 

 kryte wielkiemi oczami. Po bokach przedkarcza, w pośrodku długości tegoż, uwyda- 

 tnione są słabo kanciasto-guzowate wyskoki. Wykrojenie czubka pokryw w pośrodku 

 załamane, a jakkolwiek wyraźne, jest jednak drobniejsze. 



Odnośnie nakłuć na ciele, to głowa ma nakłucia najdrobniejsze, przedkarcze grubsze 

 trochę i rzadsze, najrzadsze zaś i o wiele grubsze posiadają pokrywy. Stosunek siły 

 porostu włosków jest taki sam, jak u następnego gatunku, z tą różnicą, że włoski są 

 na górnej powierzchni ciała rdzawo-żółte, pod jego spodem zaś nieco białawe. 



Typowe ubarwienie ciała przedstawia się w następujący sposób: ogół całej po- 

 wierzchni ciała jest rdzawo-żółty, gęba z wargą górną i szczękami są jaśniej lub ciem- 

 niej brunatne, nasada głowy, spód przedkarcza, całe uda u tylnej pary nóg i piszczele 

 tychże u zakończenia są takiej samej, ciemniejszej od ogółu ciała, brunatnej barwy. 

 Oprócz tego przedkarcze posiada na wierzchu brunatną, głęboko ku środkowi swemu 

 naciekniętą, ciemniejszą plamę. Na pokrywach umieszczonych jest siedem ciemniej- 

 szych lub zupełnie czarnych plamek. Z tych pierwsza, okrągława, największa, umiesz- 

 czona jest w pewnym odstępie za tarczką, na szwie, z którego ciemną barwą zupełnie 

 się łączy; następnie, za połową długości pokryw, więcej ku bokom widnieją dwie 

 spore, okrągłe plamki, a w znacznym od tychże odstępie, wzdłuż, umieszczone są 

 znów dwie plamki, które się często z sobą łączą, tworząc szerokie czarne pasmo; 

 wreszcie u zakończenia znajdują się znów dwie plamki, które też często są z sobą 

 złączone. Opisany rysunek i ułożenie plam są bardzo zmienne; raz plamy są większe, 

 drugi raz mniejsze, a czasem niektórych brak jest zupełny. Często przedkarcze jest 

 całkowicie rdzawo-żółte. 



Owad właściwy tylko wysokim górom; na naszym obszarze b. rzadki. 



Znajdowali go ś. p. Andrzej Sznabl w Zakopanem 17/7 1867 r., oraz ś. p. 

 Jan Wańkowicz w tejże miejscowości 1875 r. 



5. nigra Linneus Ryc. Ng 49. Dł. c. 7 — 9"' mm. Najmniejsza w pośród wszyst- 

 kich naszych gatunków do rodzaju Strangalia należących przytem wysmuklejsza niż 

 takowe, nogi posiada stosunkowo najdłuższe, skronie wybitniejsze; boki jej przedkarcza 

 zwężają się ku nasadzie głowy w liniach słabiej łukowato wyokrąglonych. Drobne na- 

 kłucia głowy są na całej jej powierzchni gęstsze niż na przedkarczu, które na środku 

 swej tarczy jest niemal gładkie. Pokrywy poznaczone o wiele grubszemi i daleko rzad- 

 szemi nakłuciami. 



Uwłosienie całego ciała podobne ale słabsze niż u poprzedniego gatunku, przy- 

 czein brzuch jest najsłabiej uwłosiony a najsilniej piersi; włoski na wierzchniej stronie 

 ciała są czarne, na piersiach i brzuchu jasno-siwe. Barwa ogółu ciała, za wyjątkiem 

 brzucha czerwonego zwierzchu i od spodu, jest mocno czarna bez żadnych odmian. 



Gąsienica żyje w schnących i butwiejących pniakach oraz grubszych, nadpsutych 

 gałęziach dębowych, owad doskonały albo na liściach młodych dębczaków albo też na 

 kwiatach wszelkich roślin zielnych. 



Na naszym obszarze niezbyt pospolity, miejscami wszakże pojawia się co kilka lat 

 gromadnie. 



Znajdowałem go trzykrotnie: Ciechocinek 11/7 1898 r. Urle 17/7 1903 r. Czar- 

 na Struga 2/6 1905 r. 



