49 



przez całą ich długość, przebiega wązkie, linijne, czarne pasemko; druga para takich 

 samych pasemek też na całej długości pokryw, począwszy od nasady aż do zakończe- 

 nia szwu, umieszczona jest koło szwu z obu stron jego, z którego czarną barwą jest po- 

 łączona. Tak więc na pokrywach mieści się po dwa szeroko rozstawione pasemka. 

 Rzeczone pasemka rozszerzają się u niektórych osobników; pierwsza ich para licząc od 

 szwu ciemniejszymi głębokimi naciekami łączy się z drugą parą. Wtedy i nogi mają 

 zazwyczaj uda ciemniejsze i są wraz z piszczelami głębiej na długość czarne, a nawet 

 zdarza się. że całe nogi są zupełnie czarne. 



Gąsienica żyje w nadpsutych jodłach i świerkach, przeważnie w wysokich górach. 

 Owad b. rzadki i trudny do znalezienia, gdyż w dzień przesiaduje w zieleni wymie- 

 nionych drzew bardzo wysoko, a tylko w nocy wyfruwa ze swoich kryjówek. 



Znajdował go na Czarno-Horze ś. p. Michał Rybiński: Howerla, Gadżyna 

 1899 r. Sądząc z notowań innych autorów owad rzeczony musi być też i w Ta- 

 trach. 



Ród Necydiilina. 



Najważniejszą wyróżniającą go cechą są bardzo krótkie pokrywy (podobnie jak 

 u rodziny Staphylinidae), których zakończenia nie sięgają poza długość przedbrzusza 

 (episternum). Jednocześnie owady, do tego rodu należące podobne są z ogólnego zarysu 

 do pewnego rodzaju osowatych (Ammophyla), a to ze względu na ukształtowanie od- 

 włoka, który u nasady jest cienki, następnie stopniowo aż poza połowę swej długo- 

 ści coraz grubszy, poczem znów zwęża się ku zakończeniu. Nadto pozorne to podo- 

 bieństwo spowodowane jest długiemi, sztywnemi skrzydłami, które się nie składają i nie 

 chowają pod pokrywy, jak to ma miejsce u innych tęgopokrywych o skróconych po- 

 krywach (Staphylinidae), ale wystają sztywno i zakrywają odwłok niemal do samego 

 zakończenia. 



Pozapiersie jest wygórowane i posiada szybki wyokrąglony spadek ku nasadzie 

 odwłoka. Nogi dłubie, przyczem trzecia para dłuższa od dwóch pierwszych. Uda u na- 

 sady b. cienkie, pałkowato ku zakończeniu zgrubiałe. Wszystko to są cechy, które 

 charakteryzują też pewne rodzaje os, a ponieważ i w locie Necydalina łudząco naśladu- 

 ją osy, łatwo więc z takowymi mogą być pomieszane; wszakże nawet początkujący ale 

 uważniejszy zbieracz różnicę snadnie dostrzeże! 



Rodzaj Necydalis L i n n e u s. 



Czoło wraz z gębą skierowane niemal prostopadle ku dołowi; oczy duże, skośnie 

 ku sobie i ku dołowi osadzone, nerkowate, z granicami brzeżnemi od strony nasado- 

 wych guzów głęboko wykrajanemi i wgniecionemi tak. jakby te guzy wgniecenie to 

 powodowały. Wzdłuż głowy i przedkarcza, środkiem, przebiega wyraźna brózda, umiesz- 

 czona pomiędzy dwoma wybitnymi spadkami wygorowań górnej powierzchni tych dwóch 

 składowych części ciała. Gęba cokolwiek naprzód wysunięta, przedkarcze od góry i od 

 dołu (w pewnym odstępie od obu wyraźnych krawędzi) na całej swej szerokości wklęsło 

 zwężone; wyskoki boczne przedkarcza u zakończenia stępione ale wyraźńe. Guzy bar- 

 kowe wyraźne; pokrywy, poczynając od bark aż do zakończenia a potem aż do tarczki, 

 obwiedzione są b. silnie lub słabo uwydatnionym rąbkiem, a cała powierzchnia ich 

 tarczy jest spłaszczona, z głębszym lub płytszym zaklęśnięciem, ciągnącem się od bark 

 aż do zakończenia pokryw. Końce rożków nie dosięgają dolnego brzegu pierwszego 

 pierścienia brzusznego. 



Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 7 



