50 



N. major Linneus. Ryc. N° 53. Długość ciała: samców 19—24"' mm, samic 

 22 — 32"' mm, samice przeto są znacznie dłuższe od samców, które są też szczuplejsze; 

 zresztą wybitniejszych różnic pomiędzy obu płciami niema wcale. Do podanych powy- 

 żej cech rodzajowych należy dodać, że głowa osadzona jest głęboko w przedkarczu, 

 szersza z oczami niżeli górny brzeg takowego, oraz że dwa boczne wyskoki przedkarcza 

 są umieszczone nieco poza połową jego długości. Powierzchnia głowy z przodu wraz 

 z czołem jest zmarszczkowata, dość grubo i niezbyt równomiernie, rzadko ponakłuwana, 

 przyczem od strony nasady nakłucia są jeszcze rzadsze lecz równomiernie rozsypane. 

 Wierzch przedkarcza jest gładki, silnie lśniący, od górnego i dolnego brzegu oraz 

 z boków nieco ponakłuwany; w pośrodku nakłucia słabną i widać je tylko tu i owdzie. 

 Guzy barkowe b. wybitne. Tarczka trójkątna u zakończenia zaokrąglona, spadki boczne 

 pokryw, czyli podwinięcia, prostopadłe. Podgięcia (epipleurae) zrośnięte są z bocznym 

 rąbkiem a przez to nie znać ich wcale; rąbek brzeżny u zakończenia pokryw rozszerzony. 

 Pokrywy u swego zakończenia rozszczepiają się a każda z osobna jest cokolwiek języko- 

 wato wydłużona i wyokrąglona, brzeg wszakże boczny tego wyokrąglenia jest nieco 

 więcej wystający od brzegu, zwróconego ku środkowemu brzegowi rozszczepienia. 

 Zwykłe, wzdłuż szwu umieszczone zagłębienie jest wybitne i dość szerokie Nakłucia 

 pokryw są rzadkie, niejednakowej grubości i nierównomiernie rozsypane, gęstsze może 

 cokolwiek na bocznych spadkach. 



Co się tyczy uwłosienia, to najdłuższymi włosami obrośnięte są boki przedkarcza 

 oraz piersi; znacznie krótszymi ale o wiele gęstszymi włoskami pokryte jest wzdłuż po- 

 kryw biegnące zagłębienie do tego stopnia gęsto, że to uwłosienie stanowi ich złotawo- 

 żółtą w tern miejscu barwę a jeżeli na owada patrzymy z góry skośnie, widoczne są 

 wtedy dwie podłużne smugi o szklistym, mieniącym się i błyszczącym wyglądzie; oprócz 

 tego brzuch, za wyjątkiem dwóch pierwszych pierścieni, które są bardzo drobnymi wło- 

 skami porośnięte, jest zupełnie goły, również jak zresztą pozostała powierzchnia ciała. 



Barwa głowy, przedkarcza oraz większej części brzucha jest czarna; dwa pierwsze 

 pierścienie brzucha są u samców żółte u samic natomiast brzuch jest albo zupełnie 

 czarny lub też brzegi jego pierścieni są rdzawe; czułki u samic począwszy od nasady 

 aż do końca ostatniego członka są całkowicie jasno- żółte, u samców bywają też stop- 

 niowo ku zakończeniu coraz ciemniej brunatne. Wszystkie trzy pary nóg są albo 

 zupełnie jasno-rdzawo-żółte lub też ostatnia para posiada uda na zgrubiałości swej sil- 

 niej lub słabiej czarniawe; pokrywy są barwy piernikowej, a lśniąca szklista smuga 

 posiada nadto silny złoto-żółty odbłysk. 



Jako gąsienica żyje w nadpsutych wierzbach, topolach, białodrzewiu i czeremsze, 

 doskonały owad w zieleni tychże drzew lub na kwiatach leśnych; przesiaduje też chę- 

 tnie na świeżych szczapach rąbanych z drzew liściastych. 



U nas zdarza się tu i owdzie ale jest rzadki. Znalazłem go sam dwukrotnie: raz 

 złapałem go podczas lotu 19 czerwca i po raz wtóry na szczapach dębowych 29 tegoż 

 miesiąca 1906 r. w Piasecznie. Znajdowali go poprzednio: ś. p. Andrzej Sznabl Dy- 

 rektor Banku Polskiego w czasie i miejscu bliżej nie oznaczonym; ś. p. Emil ja n 

 Szleziger 30/6 1843 r. na Pradze, magister Gauger 1850 r. a ś. p. Ludwik Dę- 

 bo w s ki w okolicach Sieradza 7/7 1876 r. 



N. Panzeri Harold. Dł. c. 27 — 38"' mm. Stosunek długości i objętości ciała 

 samców do samic jest taki sam jak u poprzedniego gatunku, tylko że obie płcie są 

 zazwyczaj większe. Do poprzedniego na pierwszy rzut oka bardzo podobny i łatwo go 

 z tamtym zamienić, po dokładniejszem jednak przyjrzeniu się, można dostrzedz liczne 



