51 



drobniejsze różnice, a mianowicie różki trochę cieńsze, boczne wyskoki przedkarcza 

 nieco przed połową długości tegoż umieszczone, piszczele tylnych nóg od końca na 

 zewnątrz silniej łukowato wykrzywione, tarcza pokryw bez wyraźnego, wzdłuż biegną- 

 cego wklęśnięcia a przez to guzy barkowe słabiej wzniesione; pozatem rąbek od stro- 

 ny całego szwu, boków pokryw i wyokrąglonego rozszczepienia tychże nie jest ostrą 

 kreską oddzielony lecz zlewa się niemal z pokrywami, a oddzielająca go granica jest 

 uwsteczniona; samo wyokrąglone rozszczepienie pokryw jest o wiele płytsze, przez co 

 zakończenie każdej z nich jest mniej językowato wydłużone albo raczej tylko zaokrąglone. 

 Nakłucia górnego i dolnego brzegu oraz boków przedkarcza gęstsze i silniejsze a na 

 tarczy tegoż wyraźniejsze niż u poprzedniego gatunku, przy tern przedkarcze w wymie- 

 nionych miejscach porośnięte jest b. gęstymi i długimi, żółto-zlotymi włoskami, cała 

 zaś jego tarcza pokryta jest mszystymi, podobnej barwy pilśniowatymi włoskami. 

 Barwy i ich rozmieszczenie też nieco różne. Głowa jest czarna, przedkarcze z po- 

 wodu b. gęstego porostu włosów wydaje się na obwodzie żółto-złote a na samej 

 tarczy płowo-rdzawe; pokrywy są całe czerwono-żółtymi, b. gęstymi i bardzo drobnymi 

 włoskami porośnięte i mają ton ponsowy; trzy pierwsze pierścienie brzucha są żółte, 

 dwa następne czarne. Czułki i nogi są jaśniej rdzawo-żółte niż u poprzedniego gatunku, 

 ale piszczele drugiej pary nóg w polowie swej długości są szeroko obrączkowało czarno 

 obwiedzione, końce zaś piszczeli u trzeciej pary nóg są silnie czarniawe. 



Gąsienica żyje w nadpsutych dębach, bukach i wiązach. Opisany owad musi 

 być nadzwyczajną rzadkością, przynajmniej na płaszczyznach Mazowsza, dotychczas 

 wiem tylko o jednym okazie, który u nas został znaleziony, a mianowicie w Wila- 

 nowie 29 czerwca 1866 r. przez brata mego Karola Hildta. 



Rodzaj Caenoptera Thomson. 



Należące tu gatunki są do poprzednich mniej więcej zbliżone, ale są to wszystko 

 owady daleko mniejsze, różnią się przedewszystkiem o wiele dłuższymi czułkami — 

 często półtora raza od długości ciała — oraz silniejszem znacznie, pałkowatem zgrubie- 

 niem ud. Oczy mniej więcej takie same jak u rodzaju Necyda/is, czoło wraz z gębą 

 nie odsądzoną ma kierunek ku dołowi cokolwiek pochyły, ciało na wierzchu nieco 

 spłaszczone, pokrywy każda z osobna językowato wydłużona; brzuch zwężony. Nadto 

 czułki są nitkowate a każdy ich członek z osobna jest dłuższy; wyskoki przedkarcza 

 są silnie zaznaczone i mieszczą się daleko poza połową długości tegoż (biorąc od góry). 



C. minor Thomson. Ryc. <N« 54. Dł. c. 8 — 13" mm. Ogólnym wyglądem 

 nieco do poprzednich dwóch gatunków podobny, ale znacznie mniejszy; samce i samice 

 dochodzą jednakowej długości ciała, a zatem obie płcie są równie długie. Czułki 

 u samców złożone są z 12 członków i dochodzą czasem do większej długości niż 

 półtora raza wzięta długość ciała, u samic zaś z jedenastu członków złożone nie dosię- 

 gają zakończenia odwłoku; trzeci, czwarty i piąty mają tylko samo zakończenie odrazu 

 zgrubiałe, następne zaś, stopniowo ku zakończeniu cieńsze, są nitkowate, przyczem sto- 

 suje się to do obu płci. Przedkarcze od strony nasady głowy szersze niż u swej pod- 

 stawy posiada wyraźnie podniesione krawędzie na całej swej szerokości, poza któremi 

 mieści się też na całej szerokości zapadnięte, bruzdowate wgłębienie. Na tarczy przed- 

 karcza wszerz mieszczą się trzy szeroko rozstawione, trochę wzniesione guzy; z tych 

 dwa, wydłużone lecz od dołu i góry skrócone, sn p wiele dłuższe od środkowego, 



