52 



którego zakończenie od dołu nie dosięga zakończenia rzeczonych dwóch guzów, od 

 góry zaś nie dochodzi do połowy długości przedkarcza; wymienione guzy są gładkie, 

 lśniące i zaklęsłe, a zawarte między nimi oraz między bruzdkowatemi, wszerz ciągną- 

 cymi się zwężeniami przestrzenie są nierównomiernie dość grubo ponakłuwane. 

 Tarczka skrzydłowa niemal półowalna, pokrywy stopniowo po bokach zwężone, głę- 

 boko, gdyż niemal do zakończenia tarczki, rozszczepione, przyczem rozszczepienie to 

 rozszerza się stopniowo ale znacznie ku zakończeniu językowatego wydłużenia pokryw, 

 których krańce sięgają znacznie poza osadzenie trzeciej pary nóg. Nakłucia na pokry- 

 wach są bardzo rzadkie, grube i nierównomierne; wolne od nakłuć są dwa gładkie, 

 skośnie ku dołowi i ku swemu zakończeniu skierowane guzy, sięgające końcami swymi 

 prawie do szwu. Guzy te są niejako dalszym ciągiem wygórowania łączącego się 

 z wzniesionym guzem barkowym, i kończą się na trzech czwartych długości pokryw. 

 Poza rzeczonem wygórowaniem i guzami mieści się skośne, w tym samym kierunku 

 ciągnące się, szerokie wgłębienie. Poczynając od końca szwu do dwóch trzecich dłu- 

 gości pokryw, powierzchnia ich jest jakby wgnieciona, pokrywy same i u zakończenia 

 od strony szwu, obwiedzione są wyraźnym rąbkiem; podwinięcia pokryw począwszy 

 od guza barkowego posiadają nagły spadek; są one z początku b. szerokie, ale zwę- 

 żając się kończą się poza połową długości pokryw. 



Całe ciało porośnięte jest rzadszymi i dłuższymi oraz krótszymi włoskami. Naj- 

 dłuższymi włoskami pokryte jest przedkarcze i guzy barkowe; krótsze ale o wiele gę- 

 stsze od poprzednich porastają brzegi pierścieni brzusznych, najniklejsze zaś włoski 

 mieszczą się na spodzie oraz na reszcie pozostałej powierzchni ciała, która, równie 

 jak brzuch, ma wygląd goły, lśniący. Czułki od swej środkowej strony porośnięte są 

 rzadko w rząd rozstawionymi włoskami, które na pierwszym członku są długie, na na- 

 stępnych jednak stają się stopniowo coraz krótsze i rzadsze, aż wreszcie giną u końca 

 6-go członka. Włoski są czarniawo-plowe. Głowa, przedkarcze i brzuch są czarne, 

 różki, nogi i ogół pokryw rdzawo-brunatne, palkowate zgrubienia ud czarno-brunatne, 

 mieszczący się na pokrywach, skośny ku środkowi a podługowaty guz jest żółtawy, 

 niemal biały i uwydatnia się jako biała, skośna, nieco półksiężycowata plama. 



Gąsienica żyje pod korą drzew iglastych; doskonały owad pojawia się już z po- 

 łową maja, ale tylko przy sprzyjającej ciepłej porze. W dnie słoneczne często go 

 można znaleźć na świeżo obrobionem drzewie sosnowem lub na szczapach i klocach. 

 Warszawa koło koszar Wołyńskich 23/5 1864 r. na klocach sosnowych; Urle 18/5 

 i 17/6 1899 na świeżo obciosanych belkach. 



Podrodzaj Linomius Mulsant. 



Z wyglądu i ogólnych zarysów ciała do poprzedniego rodzaju Caenoptera bardzo 

 podobny, ale drobniejszemi cechami od niego się różni; skronie ma krótsze, czułki 

 tęższe oraz u obu płci stosunkowo o wiele krótsze, przedkarcze po bokach jest wyo- 

 krąglone i skutkiem tego wydaje się jeszcze bardziej ku podstawie swej zwężone. 



L. umb ellatar um Schreiber. Dł. c. 5,5 — 8"' mm. Jak już nadmieniłem do 

 poprzedniego Caenoptera minor b. podobny, a początkujący zbieracz może go łatwo 

 pominąć jeżeli natrafi na największe okazy. Przedkarcze ma krótsze, z górną i dolną 

 krawędzią słabiej o wiele uwydatnionemi, a także z wgłębieniami o wiele słabszemi, 

 zaraz poza krawędziami wszerz ciągnącemi się i bruzdowatemi ; z tych górne, poza 



