53 



krawędzią od strony nasady głowy umieszczone, jest bardzo słabo uwydatnione. 

 Przedkarcze ma górną powierzchnię tarczy równiejszą. Od góry, w pewnym odstępie 

 od brzegu, widnieją dwa wszerz rozstawione, drobne, płaskie i gładkie guzy, a między 

 nimi, środkiem, rozpoczyna się wązko ku dołowi o wiele dłuższy i węższy, silnie roz- 

 szerzony a potem bardzo skrócony, tego samego charakteru co i poprzednie, podłu- 

 gowaty guz. Reszta powierzchni przedkarcza jest grubo, chropowato i nierównomiernie 

 ponakłuwana z widocznemi gładkiemi, lśniącemi plamkami. Pokrywy równie grubo ale 



wiele rzadziej nakłuciami poznaczone, a cała ich górna powierzchnia prawie równa 



1 płaska. Uwłosienie ciała mniej więcej takie same jak u Cacnoptera minor. Czułki, 

 oprócz tego, że są tęższe i równiejsze, tj. złożone z członków ku końcowi nie zgrubia- 

 łych, nie posiadają szeregu bocznych włosków, ale na końcu każdego członka od stro- 

 ny wewnętrznej umieszczony jest spory, długi, pojedynczy włosek. 



Omawiany gatunek jest również i barwą do poprzedniego zbliżony, ale pokrywy 

 posiadają więcej żółtawego tonu', pozbawione są zupełnie skośnej, półksiężycowatej bia- 

 łej plamy, boczne ich brzegi wpadają w ton ciemniejszy brunatny, czułki są ciemniej- 

 sze, tak samo i całe nogi a przez to ciemniejsza barwa pałkowatego zgrubienia ud nie 

 jest tak silnie uwydatniona; nasada i łapki u przedniej pary nóg rdzawo-żółte, a resz- 

 ta ciała zupełnie czarna. 



Na naszym obszarze pokazuje się liczniej tylko tam, gdzie rośnie dereń (Cornus), 

 w którego nadpsutych grubszych gałęziach żyje jako gąsienica. 



Znalazłem jeden okaz w Natolinie 18/5 1888 r. na trawach. 



L. Kiesenwetteri Mulsant. Dł. c. 5 — T" mm. Podobny pozornie do poprzed- 

 niego gatunku, łatwy wszakże do odróżnienia. Przedkarcze ma naogół o wiele gład- 

 sze, bez bocznych wyskoków i nierówności; krawędzi i wszerz biegnących bruzd, szcze- 

 gólniej górnej, niemal zupełnie nie znać, dolne zaś od strony podstawy są słabo uwy- 

 datnione, przez co zarys przedkarcza wydaje się więcej wyokrąglony; czułki są stosun- 

 kowo i tęższe i krótsze. Pokrywy o nasadzie prostolinijnej i wybitnych kanciastych bar- 

 kach; boki pokryw poczynając od barków są stopniowo ku zakończeniu zwężone, roz- 

 szczepienie pokryw nieco węższe i płytsze, brzuch ku nasadzie swej wyraźnie zwężony. 



Przedkarcze grubo i nierównomiernie ponakłuwane, tarcza pokryw grubszemi 

 i rzadszemi nakłuciami poznaczona. Uwłosienie ciała takie same jak u poprzedniego 

 gatunku. 



Co do barwy, to głowa, przedkarcze i spód ciała są czarne, czułki i nogi całe 

 są rdzawo- brunatne, pokrywy skrzydłowe żółto-ochrowate z zakończeniem ku górze 

 głęboko przyczernionem. 



Owad górski lub podgórski. 



Znajdował go na Czarno-Horze Michał Rybiński 1899 r. Mój okaz po- 

 chodzi z pod Jarosławia nad Sanem; czas bliżej nieoznaczony, zbieracz niewiadomy. 



Ród Cerainbyciiii. 



Trudno jest zebrać w jeden ścisły schemat nietylko pewną ilość rodzajów (genus) 

 ale nawet i gatunków (species) jak właśnie zaliczane tu rodzaje przedstawiają liczne, 

 bardziej lub mniej wybitne zboczenia od cech głównych, któremi zaś są: odstęp od 

 dolnego brzegu oczów do osadzenia głowy dość znaczny, bez wyskoków oraz bez zwę- 

 żonej szyjki. Ruchome, guzikowate biodra u pierwszej pary nóg są kulkowate, osa- 

 dzone tuż przed podstawą przedkarcza, a u drugiej pary dotykają górnej krawędzi 

 międzypiersia (metasternum). 



